Långholmens spinnhus, Dawne więzienie dla kobiet i przędzalnia na wyspie Långholmen, Szwecja

Långholmens spinnhus to dawne więzienie dla kobiet i przędzalnia na wyspie Långholmen, na północ od Södermalm w Sztokholmie. Wzniesiony w 1649 roku malmgård Alstavik został kupiony przez państwo w 1724 roku i rozbudowany ze wszystkich stron w 1746 roku, tak że dawny dwór stał się ukrytą częścią większego kompleksu. Na terenie znajdowały się szpital, kościół, budynek administracyjny i kwatery podoficerów.

Państwo kupiło w 1724 roku posiadłość Alstavik na Långholmen za 37 000 dalerów i otworzyło tam rasp- och spinnhus, które we wrześniu przyjęło 110 kobiet i 10 dzieci. Rozbudowa w 1746 roku nadała zespołowi obecny kształt, a w 1772 roku przebywało tam 250 kobiet. W 1825 roku kobiety przeniesiono na Norrmalm, a miejsce stało się więzieniem Långholmen.

Zakład zamieszkiwały kobiety z trudnych środowisk społecznych, które uczyły się praktycznych rzemiosł, takich jak przędzenie i szycie, w ramach codziennej pracy. Te działania kształtowały życie wewnątrz i odzwierciedlały szwedzkie przekonanie, że praca mogła prowadzić do osobistej poprawy.

Dawny zakład karny leży na Långholmen, wyspie na jeziorze Mälaren między Södermalm a Kungsholmen, dostępnej pieszo lub autobusem z centrum. Zespół z 1746 roku, w który wtopił się dwór Alstavik, ciągnie się wzdłuż ścieżek i kąpielisk wyspy. Budynki służą dziś jako hotel i hostel; dziedzińce i elewacje można zobaczyć, spacerując po wyspie.

Hanna Hansdotter ze Skanii była ostatnią osobą w Szwecji skazaną na śmierć za czary, lecz karę zamieniono jej na dożywotnie ciężkie roboty; przybyła na Långholmen we wrześniu 1756. Nie została stracona. Inna więźniarka, Anna Birgitta Törnberg, była tu osadzona w 1813 roku w wieku 13 lat.