LM Ericssons byggnader Tulegatan, Kompleks przemysłowy w Sztokholmie, Szwecja.

Budynki LM Ericssona przy Tulegatan zajmują kwartał Taktäckaren, ograniczony ulicami Tulegatan, Kungstensgatan, Döbelnsgatan i Rehnsgatan. Główna fasada projektu Johana Laurentza, wzniesiona w latach 1896–1897, ma łukowe okna i portale w parterze, zaokrąglone naroża i okna z piaskowcowymi obramieniami; skrzydło z 1906 r. według Björna Haralda Svenssona wykonano z żółtej cegły z cokołem z kamienia naturalnego.

Zakład budowano od 1896 roku jako główny ośrodek produkcji sprzętu telekomunikacyjnego i kształtował przemysłowy rozwój Sztokholmu. Produkcja przeniesiona została w 1939 roku, ale budynki pozostały jako świadectwo tamtej epoki produkcji.

Nazwy kwartałów Taktäckaren i Grundläggaren należą do dawnych sztokholmskich nazw rzemieślniczych, odnotowanych już na planie Petrusa Tillaeusa z 1733 r. Wnętrze sali posiedzeń zarządu, urządzonej w latach 1901–1903, miało dwukondygnacyjny sufit, jedwabne tapety i sztukatorskie putta z kablami i słuchawkami telefonicznymi; przeniesiona w 1976 r., jest dziś pokazywana w Tekniska museet.

Zespół zajmuje kwartał Taktäckaren między Tulegatan, Kungstensgatan, Döbelnsgatan i Rehnsgatan. Warto zacząć od głównej elewacji przy Tulegatan: dwa duże portale flankują dawne główne wejście i prowadzą na tylne podwórze. Przebudowy z lat 1940 usunęły szczyty, więc porównaj tę uproszczoną elewację ze skrzydłem z żółtej cegły przy Rehnsgatan/Döbelnsgatan.

Salę posiedzeń zarządu urządzono w latach 1901–1903; miała wysokość dwóch kondygnacji, jedwabne tapety i sztukaterie o motywach telefonicznych: putta latające z kablami i słuchawkami. Po 1918 roku służyła jako biuro wypłat i warsztat, a w 1976 roku jej wnętrze przeniesiono jako „LM Ericssons minnesrum” do Tekniska museet.