Storglaciären, Lodowiec politermiczny w gminie Kiruna, Szwecja

Storglaciären jest dużym lodowcem doliny położonym w górskiej części północnej Szwecji, charakteryzującym się widocznymi formacjami lodowymi i głębokimi systemami szczelin. Pole lodowca wykazuje odrębne strefy o różnej grubości i wzorach ruchu, które tworzą różne cechy powierzchniowe na całej jego rozciągłości.

Fredrik Svenonius udokumentował i sfotografował Storglaciären w 1886 roku. Lodowiec silnie się rozrastał w XIX wieku i około 1910 roku osiągnął największy współczesny zasięg, gdy Svenonius sfotografował go ponownie; od tego czasu czoło wycofało się o około 500 metrów. Pomiary bilansu masy rozpoczęto w 1946 roku, najdłuższy nieprzerwany tego typu szereg na świecie, a w latach 1946–2006 lodowiec miał skumulowany bilans -17 m.

Nazwa lodowca oznacza po szwedzku „Wielki Lodowiec”. Od 1946 roku jest głównym obiektem badań stacji badawczej Tarfala, założonej w latach 40. XX wieku przez Uniwersytet Sztokholmski, a jego seria bilansu masy jest najdłuższa na świecie. Ta długa historia badań czyni go jednym z najlepiej zbadanych lodowców na świecie.

Storglaciären leży w dolinie Tarfala na wschodnim zboczu Kebnekaise i można do niego dojść pieszo od stacji badawczej Tarfala, prowadzonej przez Uniwersytet Sztokholmski. Stacja znajduje się w regionie Kebnekaise w północnej Szwecji i służy jako baza do prac na lodowcu. Dojście prowadzi szlakiem górskim, więc trzeba liczyć się z pieszą wędrówką i warunkami zmieniającymi się z porą roku.

Lód zawiera dwie odrębne strefy temperaturowe, ze zamarzniętą górną sekcją i dolną częścią bliską punktowi topnienia. To tworzy sezonowe przepływy wody, które wypływają z lodowca w cieplejszych okresach.