Stockholms vattenverk, Zakład uzdatniania wody w dzielnicy Skanstull, Sztokholm, Szwecja

Stockholms vattenverk składa się z dwóch zakładów uzdatniania wody, Skanstullsverket (1861) i Eriksdalsverket (1884), na brzegu zatoki Årsta na Södermalm. Budynki maszynowni i kotłowni wzniesiono z czerwonej, nieotynkowanej cegły, z obramowaniami okien i drzwi z piaskowca gotlandzkiego na cokole ze sztokholmskiego granitu. Pierwszy etap w Skanstull obejmował dwie pompy parowe o mocy 70 koni mechanicznych każda, opalane węglem dostarczanym barką do małego portu węglowego.

Skanstullsverket otwarto w 1861 r. po propozycji Wilhelma Leijonanckera z 1853 r., a Eriksdalsverket powstał w 1884 r. pod kierownictwem Otto Alrutza. Skanstull działał do 1918 r., Eriksdal do 1923 r., gdy przejął zakład Norsborg. Podłączenie budynków do sieci obniżyło śmiertelność w Sztokholmie z 34 do 17 na 1000 między 1861 a 1895 r.

Nazwa Årstaverken wiąże oba zakłady z zatoką Årstaviken, w której najgłębszej części znajdował się ujęcie wody Skanstull, a jezioro Hammarby służyło jako rezerwa. Dawne baseny filtracji powolnej Eriksdal przez dziesięciolecia służyły jako kąpielisko publiczne, aż w 1962 r. otwarto baseny zewnętrzne.

Zakłady zamknięto w 1923 roku i nie są już udostępniane do zwiedzania. To, co zostało, ogląda się z zewnątrz nad zatoką Årstaviken na Södermalm: niski budynek z czerwonej cegły przy wodzie, mała drewniana chatka oraz otynkowany kamienny gmach pod mostem Skanstull, gdzie mieściło się biuro. Dawne baseny filtracyjne Eriksdal służyły jako kąpielisko, aż w 1962 roku otwarto baseny zewnętrzne.

Baseny filtracji powolnej w Eriksdal przez dziesięciolecia służyły jako kąpielisko pod gołym niebem, aż w 1962 r. otwarto nowe baseny zewnętrzne Eriksdalsbadet. Zachowały się trzy budynki: niska czerwona ceglana pompownia nad brzegiem, mała drewniana chatka i otynkowany kamienny biurowiec pod mostem Skanstull.