Gotska Sandön, Wyspa park narodowy na Morzu Bałtyckim, Szwecja.

Gotska Sandön to wyspa będąca parkiem narodowym na Morzu Bałtyckim z około 8 kilometrami terenu piaszczystego mieszanego z lasami sosnowymi i żwirem. Linia brzegowa rozciąga się na około 30 kilometrów i oferuje wydmy, lasy i otwarte piaszczyste rozstaje.

Po reformacji wyspa przeszła pod panowanie korony szwedzkiej. W 1543 roku Gotlandczycy skarżyli się, że polowania na foki na Gotska Sandön niemal ustały z powodu wysokich podatków; rejestr z 1653 roku podaje, że mieszkańcy Fårö płacili rocznie 10 skór fok i 2,5 beczki tłuszczu fokowego za prawa do polowań i połowów. W 1758 roku Johan Larsson Lythberg kupił wyspę, by założyć farmę owiec, ale utracił ją w 1762 roku po sporze z mieszkańcami Fårö. Państwo odkupiło północną połowę w 1859 roku, a resztę w 1861 roku.

Nazwa wyspy oznacza „gotlandzka wyspa piasku”. Jej kaplica stoi na północno-zachodnim cyplu i od 2019 roku należy wraz z kościołem Fårö do parafii Fårö w Norra Gotlands pastorat. Drewniane budynki stacji latarni, z czerwonymi elewacjami ustawionymi symetrycznie wokół dziedzińca, należą do obiektów, które park narodowy wymienia jako warte zobaczenia.

Latem regularne rejsy na wyspę odbywają się z Fårö oraz z Nynäshamn na stałym lądzie. Wyspa jest parkiem narodowym: należy trzymać się wyznaczonych ścieżek i nie zbliżać się do chronionej kolonii fok szarych po północnej stronie, którą najlepiej obserwować z Sälutkikstallen. Kaplica stoi na północno-zachodnim cyplu.

Dwie identyczne latarnie o stalowym szkielecie obitym drewnem, posadowione na palach wkręcanych, zbudowano w latach 1858–1859 jako ostrzeżenie przed mielizną Kopparstenarna; wieżę południową rozebrano w 1903 roku i pozostała tylko północna. Lokalna linia telefoniczna połączyła latarnie dwa lata po założeniu trzeciego światła na południowo-wschodnim cyplu w 1883 roku.