Stora Alvaret, Równina wapienna w południowym Ölandzie, Szwecja

Stora Alvaret to płaski, bezdrzewny taras wapienny w południowym Ölandzie, długi na około 40 km i szeroki na maksymalnie 10 km, o powierzchni ponad 260 km². Ordowicki wapień, powstały około 500 milionów lat temu, odsłania się nago lub pod warstwą gleby grubą najwyżej dwa centymetry. Miejscami rosną karłowate, rzadkie drzewa, a niskie murki z suchych, szarych i brązowych bloków wapiennych o zębatym zwieńczeniu przecinają równinę.

Ludzie osiedlali się na tej równinie od epoki kamienia, pozostawiając ślady, które archeolodzy nadal odkrywają dzisiaj. Populacja wzrosła znacznie podczas epoki brązu, a społeczności dostosowały się do terenu i wykorzystywały go na różne sposoby.

Wypas kształtuje Stora Alvaret od stuleci: owce utrzymują cienką glebę otwartą i powstrzymują zarastanie krzewami, a ich liczba jest ograniczona, bo warstwa gleby ma zaledwie kilka centymetrów. Równina od dawna przyciąga artystów — malowali ją Albert Theodor Gellerstedt, Nils Kreuger i Arthur Percy — a w 2003 roku trafiła na szwedzkie znaczki.

Oznaczone szlaki i centra informacyjne pomagają zwiedzającym odkrywać i zrozumieć teren. Parkingi znajdują się w pobliżu kluczowych punktów, co ułatwia dostęp do różnych części tego rozległego krajobrazu.

Gleba ma najwyżej dwa centymetry grubości, a mimo to rosną tu rośliny tam, gdzie wapień wychodzi na powierzchnię. Linneusz, który odwiedził to miejsce w 1741 roku, zapisał, że niektóre gatunki dobrze rosną na najsuchszych i najuboższych częściach alwaru. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych w jednym ze stawów znaleziono złote rybki, gatunek introdukowany, którego nikt się nie spodziewał.