Cmentarz Doński, Nekropolia przy Monasterze Dońskim, Moskwa, Rosja

Cmentarz przy Monasterze Doński to miejsce pochówku w dzielnicy Doński w południowej Moskwie, Rosja. Teren składa się z kilku sekcji z marmurowych nagrobków, krzyży i zdobionych pomników wśród dojrzałych drzew.

Cmentarz szybko się rozrastał po 1771 roku, gdy Katarzyna II zakazała pochówków w Moskwie, a rodziny szlacheckie przeniosły tu grobowce z cerkwi Białego Miasta, jak Golicyni z monasteru Objawienia Pańskiego. W połowie XIX wieku miejsca kosztowały do 3000 rubli. W przeciwieństwie do Nowodziewiczego uniknął sowieckiej przebudowy, a w latach 30. XX wieku przewieziono tu nagrobki ze zburzonych cmentarzy, m.in. księcia B. A. Kurakina z monasteru Czudowskiego.

Nekropolia zawdzięcza nazwę ikonie Matki Bożej Dońskiej przechowywanej w klasztorze. Od końca XVIII wieku służyła jako miejsce pochówku rodów szlacheckich, m.in. Golicynów, Naryszkinów i Dołgorukich. Odwiedzający mogą zobaczyć rzeźbę nagrobną klasycystycznych mistrzów I. P. Martosa, W. I. Demut-Malinowskiego i I. P. Witalego.

Teren jest dostępny przez główne wejście do monasteru przy placu Donskaja. Najlepszy czas na wizytę to cieplejsze miesiące, kiedy ścieżki są suche i łatwe do przejścia.

Nowy Cmentarz Doński, na południe od muru klasztoru, kryje trzy anonimowe doły zwane „mogiłą nr 1”, „nr 2” i „nr 3”. Pierwsza zawiera prochy osób rozstrzelanych w latach 1930–1942; opublikowane w 2005 „spisy rozstrzelanych” Stowarzyszenia Memoriał wymieniają 5068 nazwisk. Krematorium w dawnej cerkwi Serafina z Sarowa, pierwsze w ZSRR, uruchomiono 6 października 1927, a zamknięto w 1992.