Church of the Holy Mandylion, Świątynia prawosławna w Dzielnicy Vyborgsky, Rosja.

Cerkiew Świętego Mandylionu to kamienna świątynia prawosławna w stylu rosyjsko-bizantyjskim, wzniesiona w latach 1876–1880 według projektu architekta K. A. Kuźmina. Stoi na wzgórzu nad jeziorem Bolszoje Suzdalskoje, a nie na cmentarzu, i ma trzy konsekrowane ołtarze: główny ku czci Świętego Mandylionu, prawy ku czci Opieki Matki Bożej i lewy ku czci św. Mikołaja. Czwarty, dolny ołtarz chrzcielny ku czci Soboru Archanioła Michała został konsekrowany w 2016 roku.

Pierwsza drewniana cerkiew została poświęcona 7 września 1755 roku w obecności cesarzowej Elżbiety Piotrownej, na ziemiach rodziny Szuwałowów nad Wielkim Jeziorem Suzdalskim. Spłonęła po uderzeniu pioruna 31 maja 1791 roku; na jej miejscu wzniesiono kaplicę z czerwonej cegły. W 1792 roku hrabina Jekatierina Szuwałowa zbudowała nową drewnianą cerkiew według projektu Luigiego Ruski. Obecna murowana cerkiew została założona 11 lipca 1876 roku według projektu Karla Kuźmina i poświęcona 8 września 1880 roku przez metropolitę Izydora.

Nazwa kościoła pochodzi od Mandylionu, tkaniny, która według tradycji nosi odcisk Chrystusa. Główny ołtarz poświęcony jest Obrazowi Zbawiciela Nie Ręką Uczynionego, czczonemu 29 sierpnia. Przechowywano tu rzeźbiony cyprysowy krzyż ze scenami Męki i ikonę Trójcy z 1678 roku, ofiarowane przez chłopów przybyłych z guberni suzdalskiej; większość tych relikwii zaginęła.

Cerkiew stoi na wzgórzu nad jeziorem Bolszoje Suzdalskoje, a nie na cmentarzu; czerwonoceglana kaplica zbudowana na miejscu spalonej drewnianej cerkwi z 1755 roku nadal stoi w pobliżu. Budynek pozostał otwarty w okresie sowieckim, więc nabożeństwa odbywają się tu do dziś. Odwiedzający powinni ubierać się skromnie i unikać fotografowania wiernych.

Drewniana cerkiew spłonęła od uderzenia pioruna 31 maja 1791 roku; w tym miejscu stoi do dziś kaplica z czerwonej cegły. Obecna murowana cerkiew według projektu Karla Kuźmina została poświęcona 8 września 1880 roku. Ofiarowaną przez parafian XVI-wieczną ikonę Zaśnięcia, rzeźbioną w kości mamuta, przeniesiono w 1965 roku do Muzeum Rosyjskiego.