Священная роща Балта-Тиймез, Święty gaj dębowy w rejonie Bakhchisaray, Krym.

Święty gaj Balta-Tiymez to drzewostan dębu bezszypułkowego na starym cmentarzu karaimskim w dolinie Jozafata koło Czufut-Kale. Liczy 29 dębów, 13 żywych i 16 martwych, o pniach 2–4 m w obwodzie na wysokości 1,3 m i wysokości 20–30 m. Drogą gruntową biegną niskie, zwietrzałe płyty kamienne, niektóre stojące i wysokie do piersi, inne przewrócone wśród trawy i liści.

Gaj leży na starym cmentarzu karaimskim Bałta-Tijmez w dolinie Jozafata. Analiza dendrochronologiczna laboratorium Instytutu Archeologii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy z 11 listopada 1998 r. datowała najstarsze zachowane dęby na lata 1780-1785. Fotografie z końca XIX wieku ukazują tylko kilka dużych drzew w głębi cmentarza, reszta była bezdrzewna; obecny zwarty drzewostan wyrósł później. W 2011 r. miejsce stało się botanicznym pomnikiem przyrody z inicjatywy Kijowskiego Centrum Ekologiczno-Kulturalnego.

Nazwa Balta-Tiymez pochodzi z języka tureckiego i oznacza „siekiera nie dotknie”, co nawiązuje do ochrony, jaką te dęby od dawna się cieszą. Gaj leży na starym cmentarzu karaimskim w dolinie Jozafata i pozostaje czynną świątynią narodu karaimskiego, który nadal uważa te drzewa za święte.

Gaj leży w dolinie Jozafata przy skalnym mieście Czufut-Kale, w rejonie bakczysarajskim. Szeroka polna ścieżka biegnie między niskimi, zwietrzałymi kamiennymi płytami cmentarza karaimskiego, a po obu stronach stoją wysokie pnie drzew. Teren jest trawiasty i pochyły, z luźnymi krzewami przy kamiennym murze i ścianie skalnej; dotrzeć można tylko pieszo.

Nazwa gaju, Balta-Tiymez, oznacza w języku tureckim „siekiera nie dotknie” – tabu, które utrzymało dęby przy życiu. Analiza dendrochronologiczna z 1998 r. przeprowadzona przez Instytut Archeologii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy datowała najstarsze zachowane dęby na lata 1780–1785, mają więc około 240 lat.