Zelonoye koltso, Chroniony obszar leśny w rejonie gorodiszczeńskim, obwód wołgogradzki, Rosja

Zelonoye koltso to chroniony obszar naturalny w regionie Wołgogradu z łagodnymi wzgórzami, łąkami i rozproszonymi drzewami w krajobrazie. Teren oferuje szerokie otwarte przestrzenie, które można łatwo przejść.

Prace nad Zielonym Pierścieniem rozpoczęto w 1935 roku, gdy przy stacji Sadowaja utworzono stację maszynowo-traktorową do zalesiania, z dyrekcją i główną siedzibą na miejscu. Miała zazielenić okolice Stalingradu w latach 1935–1947 pasem o szerokości 3–7 km i długości 50 km, na 200 km². Do początku wielkiej wojny ojczyźnianej obsadzono 1360 hektarów; walki zniszczyły lub uszkodziły wiele, a 1 stycznia 1966 roku pierścień liczył 3719 hektarów sztucznych nasadzeń w czterech osobnych częściach.

Nazwa pochodzi od pasa o długości 50 km i szerokości 3–7 km, sadzonego wokół Stalingradu od 1935 roku. Na stacji Sadowaja mieściła się dyrekcja stalingradzkiej stacji maszynowo-traktorowej do nasadzeń leśnych, pierwszej tego typu w ZSRR, której dokonania pokazywano na Wszechzwiązkowej Wystawie Rolniczej. Pierścień zaopatrywał też miasto w owoce i jagody oraz udostępniał tereny pod budowę dacz.

Przybyj przygotowany na całodzienną wycieczkę na świeżym powietrzu, biorąc ze sobą wodę, wygodne buty i być może piknik. Jako obszar chroniony, odwiedzający muszą przestrzegać zasad: nie zakłócać terenu, roślin i zwierząt oraz nie zostawiać śmieci.

„Pierścień” nie jest geometrycznym okręgiem, lecz czterema odrębnymi płatami po 500–3000 hektarów każdy, według stanu z 1 stycznia 1966 roku, gdy zielona strefa liczyła 6800 hektarów nasadzeń. Pas miał zatrzymywać piaszczysty pył znad brzegu Wołgi i zaopatrywać miasto w owoce i jagody; jego sady i winnice pokazywano na Wszechzwiązkowej Wystawie Rolniczej.