Rominten Hunting Lodge, Cesarski domek myśliwski w rejonie Nesterowskim, Rosja.

Myśliwski pałac Rominten był budynkiem z czerwono bejcowanych świerkowych pni, wzniesionym na wrzosowisku Rominter Heide w Prusach Wschodnich, zaprojektowanym przez Holma Hansena Munthe i Ole Sverre w norweskim stylu Dragestil, z materiałów i przez robotników z Norwegii. W 1950 roku został przeniesiony w znacznie zmniejszonej i uproszczonej formie do Luisenwahl, dziś części Kaliningradu, gdzie służy jako biuro administracji parku. Sama wieś Rominten została rozebrana po II wojnie światowej.

Pawilon myśliwski w Rominten jest poświadczony już w 1572 roku i został odbudowany w 1674 roku, lecz pod koniec XIX wieku pozostały tylko osada leśna, tawerna i urząd leśniczego. Wilhelm II odwiedził wrzosowisko Rominter Heide w 1890 roku i od 1891 roku kazał norweskim robotnikom wznieść nowy pawilon w stylu Dragestil, z materiałami sprowadzonymi z Norwegii. Theerbude przemianowano na Kaiserlich Rominten w 1897 roku, a w 1904 roku dodano skrzydło cesarzowej. Po 1945 roku budynek przeniesiono w zmniejszonej formie do Luisenwahl koło Kaliningradu.

Nazwa pawilonu pochodzi od wrzosowiska Rominten, lasu, w którym Wilhelm II polował każdej jesieni; Theerbude, pierwotna nazwa miejsca, znaczy „smołowa chata”. Kaplica zbudowana w 1893 r. była poświęcona św. Hubertowi, patronowi myśliwych, a w 1897 r. osadę przemianowano na Kaiserlich Rominten. Wieś, która powstała wokół pawilonu, ze schroniskiem młodzieżowym i sierocińcem, stała się kurortem, zanim rozebrano ją po wojnie.

Pawilon nie stoi już w Rominten: wieś rozebrano po 1945 roku, a budynek w 1950 roku przeniesiono w znacznie zmniejszonej formie do Luisenwahl, gdzie służy jako biuro administracji parku. Samo miejsce leży na granicy polsko-rosyjskiej, więc dostęp jest ograniczony; zachowana rzeźba jelenia znajduje się w parku Glinka w Smoleńsku.

Wilhelm II odmówił przyjęcia Hermanna Göringa w chacie, a ta odmowa skłoniła Göringa do wybudowania własnego pałacu myśliwskiego w pobliżu w 1933 roku. Fakt, że tak prywatne miejsce mogło stać się punktem politycznych tarć, pokazuje, jak ściśle przestrzenie osobiste były powiązane z kwestiami statusu i władzy w tamtych czasach.