Saints Boris and Gleb Church, Cerkiew prawosławna w Borisoglebsky, obwód murmański, Rosja

Kościół Borisoglebsky to ortodoksyjny dom modlitwy w dalekiej północnej Rosji z charakterystycznymi kopułami dachowymi i ornamentalnymi szczegółami na jego ścianach. Budynek wykazuje typowe cechy rosyjskiej architektury religijnej z kolorowymi fasadami i elementami dekoracyjnymi przy wejściach i oknach.

W 1565 roku zbudowano tu drewnianą cerkiew na pogostcie Pazretskim założonym przez Tryfona Pieczengskiego, poświęconą 24 czerwca przez kapłana Ilariona. Po wytyczeniu granicy w 1826 roku lewy brzeg przeszedł do Norwegii, ale enklawa o powierzchni 1 km² utrzymała cerkiew w Rosji. Stara cerkiew spłonęła w 1944 roku; świątynię z lat 1872–1874 według projektu inżyniera D. W. Wasiljewa odrestaurowano w latach 1982–1992.

Kościół przechowuje pamięć o Saamach skoltach i pomorskich rybakach, którzy aż do drugiej połowy XIX wieku tworzyli jego parafię. Kapłani Gieorgij Tierientjew i Konstantin Szczekoldin pracowali tu wśród Saamów skoltów i byli jednymi z pierwszych badaczy ich języka i kultury. Grota w pobliżu dawnego pogostu pazreckiego, w której według tradycji Tryfon ukrywał się przed Saamami sprzeciwiającymi się chrztowi, była przez Saamów czczona jako sanktuarium.

Cerkiew stoi na lewym brzegu rzeki Paz, na dawnym pogostie Pazretsky, w strefie granicznej; według stanu z 2007 roku nabożeństwa odbywały się tam tylko dwa razy w roku, 15 maja i 6 sierpnia, a dostęp jest ograniczony, ponieważ miejsce leży na terenie objętym reżimem granicznym. Po wytyczeniu granicy w 1826 roku lewy brzeg utworzył norweską enklawę o powierzchni około 1 km²; przed podróżą należy sprawdzić aktualne zasady wjazdu.

Podczas wytyczania granicy rosyjsko-norweskiej w 1826 r. lewy brzeg Pazu, na którym stoi cerkiew, przypadł Norwegii; aby zachować prawosławną świątynię w Rosji, na norweskim brzegu utworzono enklawę o powierzchni 1 km². Ten przebieg granicy przetrwał do dziś.