Ebeyty, Słone jezioro w Obwodzie Omskim, Rosja.

Ebeyty to słone jezioro w obwodzie omskim, największe w regionie, położone na dnie obniżenia w miejscu styku rejonów moskaleńskiego, połtawskiego i isilkulskiego. Jego powierzchnia waha się od 90 do 113 km², a głębokość od 0,6 do 3 m w zależności od roku. Woda to bezbarwna, bezwonna solanka siarczanowo-chlorkowo-sodowa, a dno kryje czarny plastyczny muł.

Ebeyty po raz pierwszy pojawia się w źródłach pisanych w 1887 roku, gdy profesor Schmidt opisał jezioro; badania geologiczne jego kotliny rozpoczęto w 1928 roku. W 1979 roku jezioro ogłoszono wodnym pomnikiem przyrody obwodu omskiego. Jego pochodzenie wciąż budzi spory: jedni wiążą kotlinę z pogłębioną dawną rynną odpływu, inni z deflacją eoliczną i wietrzeniem solnym, jeszcze inni z ruchami tektonicznymi na styku monokliny prikazachstańskiej i zapadliska omskiego.

Nazwa jeziora, Ebeyty, pochodzi od kazachskiego słowa oznaczającego „babcię”, co nawiązuje do wieku i rozmiarów jeziora. Jego czarne, plastyczne błoto o zawartości soli 235 g na decymetr sześcienny i pH 7,8 było badane pod kątem balneologicznym w latach 1953–1957 i 1963 przez Swierdłowski Instytut Badawczy Balneologii i Fizjoterapii oraz ekspedycję Geominvod. Ośrodek dla 200 osób mógłby korzystać z błota z jednego hektara przez 13–15 lat.

Jezioro znajduje się w odległa lokalizacji bez infrastruktury turystycznej, dlatego odwiedzający powinni przynieść wodę, żywność i sprzęt do kempingu. Dotarcie do tego obszaru wymaga wysiłku i ważne jest przygotowanie się na czas bez standardowych usług.

Muł jeziora został zbadany pod kątem zastosowania balneologicznego przez Instytut Balneologii i Fizjoterapii w Swierdłowsku wraz z Geominvod w latach 1953–1957 i w 1963 r. Zasoby oszacowano na 5 mln m³, co wystarczyłoby na zaopatrzenie sanatorium na 200 pacjentów z jednego hektara przez 13–15 lat.