Saint Pantaleon church in Tsarskoye Selo, Cerkiew prawosławna przy ulicy Szpitalnej w Puszkinie, Rosja.

Cerkiew św. Pantelejmona zajmuje dawną kaplicę szpitalną na terenie Szpitala Miejskiego nr 38 w Puszkinie. Jednopiętrowy murowany budynek jest otynkowany i kryty blachą; jego wschodnia ściana jest półkolista. Górna kaplica miała 6,5 m wysokości, 12,8 m długości z ołtarzem i 10,7 m szerokości, oświetlało ją osiem okien, a wejście prowadziło z głównych schodów. W 2002 r. na kopule umieszczono krzyż.

Kościół wywodzi się od cerkwi Konstantyna i Heleny założonej w Sofii 22 lipca 1781 r., poświęconej w tym samym roku i zniesionej ukazem cesarskim w 1817 r., gdy jej naczynia i dzwony przekazano do cerkwi szpitalnej. Kamienny szpital z lat 1846–1852 według projektu Nikołaja Nikitina otrzymał cerkiew Nikołaja Jefimowa, poświęconą 12 października 1852 r. ikonie „Radość Wszystkich Strapionych”. Silvio Danini rozbudował ją w 1913 r., dodając cerkiew dolną; górna została zamknięta 5 lutego 1930 r., dolna 16 sierpnia 1933 r. W 2001 r. kaplicę poświęcono św. Pantelejmonowi.

Kaplica została poświęcona w 2001 roku świętemu Pantaleonowi, lekarzowi i męczennikowi, po zwrocie budynku Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu w 2000 roku; w 2002 roku na kopule umieszczono krzyż. Cerkiew podlega soborowi Sofijskiemu eparchii petersburskiej. Od połowy XIX wieku w kaplicy na dziedzińcu szpitala stał stary ikonostas, a jej ołtarz przeniesiono w 1872 roku do cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Puszkinie.

Cerkiew stoi na terenie Miejskiego Szpitala nr 38 imienia N. A. Siemaszki w Puszkinie, w dawnej szpitalnej kaplicy; jest przypisana do soboru Sofijskiego. Wejście prowadzi przez teren szpitala. Górna cerkiew długo służyła jako sala konferencyjna, a od stycznia 2004 roku raz w tygodniu odprawiany jest tam molebien.

Kaplica na dziedzińcu szpitalnym mieściła stary ikonostas, a jej ołtarz przeniesiono w 1872 roku do cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Puszkinie. Kaplica pozostawała nieużywana zgodnie z przeznaczeniem, a dzwonnicę zamknięto w 1929 roku i do 1999 roku służyła jako miejska kostnica.