Church of Dormition of the Theotokos at Petushki, Świątynia prawosławna w Petuszkach, Rosja.

Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy w Pietuszkach to trójdzielna kamienna świątynia w stylu rosyjskim z przełomu XIX i XX wieku. Badacze zaliczają ją do stylu retrospektywnego, rzadkiej odmiany późnej secesji w obwodzie włodzimierskim. Jej rzeźbiony dębowy ikonostas ma złote ikony na ciemnym tle, a brązowe elementy, takie jak balustrada solei i żyrandole, nawiązują do motywów wczesnochrześcijańskich.

Moskiewski przemysłowiec Iwan Pawłowicz Kuzniecow rozpoczął we wrześniu 1904 roku budowę murowanej cerkwi na własny koszt, na miejscu zwanym Popowka, gdzie stał drewniany krzyż. Poświęcono ją 18 i 19 lipca 1910 roku, gdy Pietuszki otrzymały status wsi; arcybiskup Nikołaj Włodzimierski i Suzdalski poświęcił ołtarz główny. Piotr Grigoriewicz Pokrowski był pierwszym proboszczem aż do śmierci w 1954 roku, a w czasach sowieckich cerkiew nie została zamknięta.

Nazwa cerkwi pochodzi od Zaśnięcia Matki Bożej, obchodzonego 28 sierpnia. Ołtarze boczne poświęcone są św. Mikołajowi (lewy) i św. Janowi Teologowi (prawy); oba konsekrowano 19 lipca 1910 r. Wiele naczyń liturgicznych nosi napis zamówiony przez fundatora Iwana Kuzniecowa: „O zbawienie Jana i Natalii z dziećmi”.

Cerkiew stoi na miejscu zwanym Popowka, gdzie przed rozpoczęciem budowy we wrześniu 1904 roku ziemię znaczył drewniany krzyż. Budynek jest trójdzielną konstrukcją w stylu rosyjskim; nad wejściem widnieje napis „Wiara bez uczynków jest martwa”. Cerkiew nigdy nie została zamknięta, nabożeństwa trwają od poświęcenia w 1910 roku.

Cerkiew należy do rzadkiego „retroscientyzmu”, odmiany późnej secesji, którą badacze wyróżniają wśród zabytków obwodu włodzimierskiego. Jej trójdzielny plan w stylu rosyjskim z przełomu XIX i XX wieku nie ma w regionie bliskiego odpowiednika. Większość naczyń liturgicznych wyszła z moskiewskiej fabryki P. I. Ołowianisznikowa, uważanej wtedy za najlepszą w Rosji.