Церковь Тихвинской иконы Божией Матери, Cerkiew prawosławna w Yelets, Rosja

Cerkiew Tichwińskiej Ikony Matki Bożej była drugą cerkwią monasteru Trójcy Świętej w Jelcu, zbudowaną w latach 1852–1870 według projektu architekta Pomerancewa. Miała 17,1 m długości i szerokości oraz 12,8 m do gzymsu, z ciemnoniebieskimi kopułami krytymi blachą i pięcioma ołtarzami, w tym kryształowym ikonostasem o wysokości 12 arszynów. Została wysadzona w powietrze w 1969 roku.

W 1850 roku archimandryta Flawian przedstawił projekt architekta Pomerancewa drugiej ciepłej cerkwi monasteru Świętej Trójcy, a budowę rozpoczęto w czerwcu 1852 roku. Po ukończeniu murów w lipcu 1856 roku ujawniono wady konstrukcji nośnych, a w czerwcu 1857 roku niedokończony budynek częściowo się zawalił. Nowy projekt zatwierdzono w 1860 roku, budowę wznowiono w 1867 roku za archimandryty Florencjusza, a biskup Makary z Orła poświęcił cerkiew 15 września 1870 roku.

Główny ołtarz świątyni był poświęcony Tichwińskiej Ikonie Matki Bożej, a jej pięć ołtarzy obejmowało kaplice boczne św. Mikołaja Cudotwórcy i św. Pelagii, św. Marii Magdaleny i carycy Aleksandry oraz, na emporach chórowych, archanioła Michała i Jana Chrzciciela. Zimą czczona cudowna Tichwińska Ikona klasztoru była przenoszona w procesji z soboru Trójcy Świętej do tego ogrzewanego kościoła.

Cerkiew już nie istnieje: została wysadzona w 1969 roku, więc na terenie monasteru nie ma czego zwiedzać. Przyjezdni w Jelcu mogą szukać zachowanych budynków monasteru Trójcy Świętej, którego była drugą świątynią. Monaster zniesiono w 1919 roku.

Kościół ogrzewano dopiero od 1882 roku, gdy zainstalowano ogrzewanie powietrzne; potem najczęściej czczone relikwie klasztoru przenoszono procesyjnie z soboru Trójcy Świętej, by spędzały tu zimę. Główny ikonostas był kryształowy, wysoki na 12 arszynów (około 8,5 m) i długi na 10 arszynów.