Church of Saints Florus and Laurus, Cerkiew prawosławna w dzielnicy Florowskaja, Tuła, Rosja

Kościół Świętych Flory i Laurusa to kamienny kościół budowany od 1772 i konsekrowany w 1796 roku, łączący późny barok z rodzącym się klasycyzmem. Refektarz ma zaokrąglone, boniowane naroża, dach mansardowy i owalne okna; główna bryła ma surowe portyki kolumnowe na obu elewacjach bocznych i fasetowaną kopułę. Wnętrze nie ma kolumn nośnych: ciężar wysokiej nadbudowy spoczywa na podporach sklepienia.

Drewniany kościół świętych Florusa i Laurosa z kaplicą Kosmy i Damiana stał tu już na początku XVII wieku, w słobodzie Florowskiej, za wrotami Nikolskimi miasta ziemnego. Około 1710 roku główna świątynia była murowana; obecny budynek rozpoczęto w 1772 roku, ołtarze boczne poświęcono w 1779, a ołtarz główny z ikonostasem ukończono do 1796 roku. Do 1830 roku dodano czterokondygnacyjną dzwonnicę, a w 1834 kupiec Poddelszczykow zapłacił 22 000 rubli za dzwon ważący 519 pudów.

Cerkiew zachowała dawną ludową nazwę, Flor i Laur, choć jej główny ołtarz poświęcono ikonie Bogolubskiej i od 1796 roku w aktach nazywa się ją Bogolubską. Święci Flor i Laur uchodzili w Rosji za patronów hodowli koni, dlatego w dniu ich pamięci przyprowadzano konie do cerkwi po poświęcenie. W 1894 roku otwarto tu szkołę parafialną; dziś działają biblioteka i szkółka niedzielna.

Cerkiew stoi w dawnej słobodzie Florowskiej, w pobliżu skrzyżowania ulicy Mietallistow z ulicą Sowiecką. Dzwonnicę rozebrano w czasach sowieckich, dlatego budynek prezentuje się bez niej. Parafia prowadzi bibliotekę i szkółkę niedzielną; wnętrze odnowiono po 1990 roku, gdy trzeba było skuć beton wylany aż po okna.

Kościół nie ma wewnątrz kolumn nośnych: obciążenie wysokiej nadbudowy przenoszone jest bezpośrednio na skrzydła sklepienia, co było nietypowym rozwiązaniem konstrukcyjnym jak na owe czasy. Jako architekta głównej bryły wymienia się K. S. Sokolnikowa, lecz Rostisław Łoziński uważał, że pracował on przy dzwonnicy, a nie przy kościele.