Cerkiew Opieki Matki Bożej w Wołokołamsku, Cerkiew prawosławna w Wołokołamsku, Rosja.

Cerkiew Opieki Matki Bożej to dwuświetlny kubus nakryty zamkniętym sklepieniem, z półkolistą absydą i niewielką trapezową, wzniesiona w 1695 roku w Wołokołamsku. Dekor ma cechy baroku moskiewskiego: zdobne obramienia okien górnej kondygnacji i wiązki kolumn w narożach. Południowa kaplica z jedną kopułą powtarza w miniaturze główną świątynię, a obok stoi czterokondygnacyjna dzwonnica o eklektycznej architekturze.

Kamienna cerkiew wzniesiono w 1695 roku z polecenia Natalii Naryszkiny, matki Piotra I, jako sobór monasteru św. Barbary, który wcześniej miał tylko drewniane świątynie Zaśnięcia Matki Bożej i św. Barbary. Po likwidacji monasteru w 1764 roku stała się cerkwią parafialną, a w 1803 roku otrzymała wezwanie Opieki Matki Bożej, gdy rozebrano starszą sąsiednią cerkiew Opieki. Dzwonnicę odbudowano w 1878 roku według projektu S. W. Dmitrijewa.

Cerkiew zachowuje pamięć o świętej Juliannie Wołockiej, żonie księcia Borysa Wasylewicza, czczonej tego samego dnia co wielka męczennica Barbara; obie święte często przedstawiane są na jednej ikonie. Bardzo czczone ikony Matki Bożej „Godne Jest”, Matki Bożej Kazańskiej i świętej Paraskiewy Piątek przeniesiono tu z cerkwi w Korniewsku i Jaropolecu.

Kościół znajduje się w centrum Volokolamska i jest łatwo dostępny przez główne drogi miasta. Odwiedzający powinni pamiętać, że jest to aktywne miejsce kultu, dlatego odpowiedni strój i pełne szacunku zachowanie są ważne.

Cerkiew nigdy nie przerwała nabożeństw: jako jedyna w Wołokołamsku zachowała ciągłość życia liturgicznego w okresie sowieckim, a w całym rejonie dzieli ten los tylko cerkiew Wwiedienska w Spirowie. W 1932 jej proboszcz Władimir Pokrowski został zesłany do Kazachstanu i w 1935 wrócił tu do posługi; diakon Władimir Ostaszewski zmarł na zesłaniu, a starosta cerkiewny K. N. Matwiejew (1877–1938) został rozstrzelany na Butowie.