Linia Mannerheima

Linia Mannerheima to historyczna fortyfikacja w obwodzie leningradzkim w Rosji, rozciągająca się na 135 kilometrów między Zatoką Fińską a jeziorem Ładoga i zbudowana z żelbetowych bunkrów oraz stanowisk artyleryjskich. Instalacja wykorzystuje naturalne cechy terenu, takie jak gęste lasy, liczne jeziora i granitowe skały, aby wzmocnić swoją zdolność obronną.

Fińscy inżynierowie wojskowi zbudowali 168 umocnionych pozycji między 1920 a 1924 rokiem, aby stworzyć strategiczną barierę przeciwko możliwym sowieckim postępom. Instalacje zostały przetestowane podczas wojny zimowej w latach 1939-1940 i okazały się odporne na sowieckie ataki z tego okresu.

Sieć obronna wzięła swoją nazwę od Carla Gustafa Emila Mannerheima, fińskiego dowódcy wojskowego, który sporządził pierwsze plany tych fortyfikacji. Kilka betonowych bunkrów stoi do dziś i pokazuje architekturę wojskową okresu międzywojennego, którą zwiedzający mogą poznać w różnych punktach wzdłuż dawnej granicy.

Większość bunkrów znajduje się w zalesionych obszarach i można do nich dotrzeć nieutwardzonymi ścieżkami, dlatego niezbędne są solidne buty i zmysł orientacji. Konstrukcje są często zarośnięte lub częściowo zrujnowane, dlatego potrzebna jest ostrożność przy wchodzeniu do nich lub podchodzeniu.

Fortyfikacje obejmowały 221 betonowych konstrukcji, w tym 150 bunkrów karabinów maszynowych i 8 stanowisk artyleryjskich, które powstrzymywały sowieckie siły przez dwa miesiące zimą 1939-1940. Wiele bunkrów osadzono w granitowej skale, aby połączyć naturalną twardość kamienia ze wzmocnieniem betonowym, zmniejszając uderzenie pocisków wroga.

Lokalizacja: Leningrad Oblast

Założenie: 1920

Wykonano z: reinforced concrete

Współrzędne GPS: 60.50000,29.41667

Najnowsza aktualizacja: 12 grudnia 2025 o 23:02