Mehirs of Lavajo, Stanowisko archeologiczne w Alcoutim, Portugalia.

Menhiry z Lavajo to trzy menhiry wykute z ciemnoszarego szarogłazu, na szczycie wzniesienia o wysokości 155 m między doliną Lavajo a jej wąwozem. Największy, Lavajo I, ma 3,14 m wysokości, falliczny kształt i elipsoidalny przekrój, zdobiony podłużnym rowkiem, zagłębieniami i kręgami. Dwa menhiry pozostają w pierwotnych jamach; trzeci, silnie rozbity, przechowywany jest w muzeum w Alcoutim.

Wykopaliska w latach 1990 odkryły fragmenty wielu kamieni z późnego neolitu, datowanych między 3500 a 2800 lat przed naszą erą. Te ustalenia sugerują, że miejsce pełniło ważną rolę jako lokalizacja dla zgromadzeń społecznych lub religijnych w tej czasach prehistorycznych.

Trzy menhiry wykonano z ciemnoszarego szarogłazu. Ich powierzchnie mają pionowe bruzdy, małe zagłębienia, elementy antropomorficzne oraz ryte wzory koliste lub podkowiaste; jeden kamień ma przebity okrąg. Największy, Lavajo I, ma 3,14 m wysokości i kształt zbliżony do fallicznego. Druga grupa, Lavajo II, leży około 250 m dalej, za Barranco do Lavajo.

Stanowisko archeologiczne jest ogrodzone, a wokół menhirów wyznaczono ścieżkę zwiedzania; na miejscu znajduje się parking oraz tablica informacyjna. Zwiedzanie można połączyć z wizytą w Núcleo Museológico de Arqueologia w Alcoutim, gdzie przechowywany jest jeden z fragmentów menhirów.

Największy menhir, Lavajo I, ma 3,14 m wysokości i jest uważany za najwyższy znany w Portugalii. Został zidentyfikowany w 1992 roku przez archeologów António do Nascimento, João Luís Cardoso i Mário Varela Gomes, a stanowisko zostało oficjalnie otwarte 25 kwietnia 2004 roku.