Park, Park zabytkowy w Tarnowie, Polska

Park Sanguszków to teren zielony otaczający Pałac Sanguszków w Tarnowie, rozciągający się po łagodnych stokach obsadzonych zarówno rodzimymi, jak i introdukowanymi gatunkami drzew, w tym tulipanowcami i platanami. Teren podzielony jest na formalnie urządzony obszar południowy oraz bardziej otwarty obszar północny z łąkami.

Początki parku sięgają końca XVIII w., kiedy po południowej stronie pałacu Sanguszków utworzono ogród w stylu barokowo-klasycyzującym. W 1829 Wincenty Balicki wspomniał o ogrodzie „w smaku holenderskim”; prawdopodobnie z tego okresu pochodzą ogród włoski w południowo-zachodniej części, kolista droga podjazdowa i egzotyczne drzewa (platan klonolistny, tulipanowiec amerykański). W 1947 zespół pałacowo-parkowy przeszedł na własność Skarbu Państwa i został przekazany Tarnowskiej Szkole Ogrodniczej; zburzono stajnie i częściowo zasypano kanały nawadniające, wskutek czego wyschły parkowe stawy.

Dwupoziomowy ogród włoski poniżej pałacu powstał prawdopodobnie w latach 20. XIX wieku, gdy Wincenty Balicki opisał park jako urządzony „w smaku holenderskim”; w latach 30. XX wieku nadano mu modernistyczną formę. Jego centralna fontanna została odnowiona w 2020 roku. Nazwa nawiązuje do włoskiej formy ogrodu, a nie do potwierdzonego w źródłach włoskiego projektanta.

Park leży w dzielnicy Gumniska w południowo-wschodniej części Tarnowa, ograniczony od północy i wschodu ulicami Braci Saków i Sanguszków, a od południa potokiem Strusinka. Ścieżki prowadzą po wzgórzu pałacowym, a ogród włoski z fontanną zajmuje południowy stok poniżej pałacu. Południowo-zachodnia część ma charakter leśny; w 2016 roku wyremontowano parkowe schody.

Platan klonolistny przed pałacem, pomnik przyrody, jest prawdopodobnie drzewem o największym obwodzie pnia w Tarnowie. W południowej części parku znajduje się najcieplejsze miejsce w Polsce. W latach 80. na niewielkim tarasie ciepłego zbocza założono rozarium.