Pałac w Kościelnikach Górnych, Pałac w Kościelnikach Górnych, Polska

Pałac w Kościelnikach Górnych to eklektyczna, dwu- i trzypiętrowa budowla na rozczłonkowanym rzucie, z wieżyczkami, tarasami i dwukondygnacyjnym poddaszem mieszkalno-użytkowym pod dachami mansardowymi i dwuspadowymi. Główne wejście znajduje się w piętrowym ryzalicie zwieńczonym balustradą tarasu; w balustradzie jest kartusz z herbem rodzinnym, który według relacji mieszkańców wsi odpadł i się rozbił. Na terenie stoją zabudowania gospodarcze z początków XIX wieku i park krajobrazowy.

Kompleks rozpoczął się jako dwór szlachty w XVII wieku i został przebudowany w XVIII wieku, zanim przeszedł znaczące zmiany między 1866 a 1867 rokiem. Te późniejsze modyfikacje ukształtowały obecny wygląd budynku.

Nazwa wsi Kościelniki wskazuje na fundację kościelną; pałac stoi w Kościelnikach Górnych w powiecie lubańskim na Dolnym Śląsku. Ponieważ majątek jest prywatny, kulturę miejsca czyta się z zewnątrz: zabudowania gospodarcze z początku XIX wieku i park krajobrazowy, które niegdyś służyły dworowi. W balustradzie tarasu nad wejściem znajduje się kartusz z herbem rodzinnym.

Pałac jest własnością prywatną, a jego wnętrze nie jest udostępnione zwiedzającym. Park krajobrazowy z początków XIX wieku za budynkami mieszkalnymi można przejść pieszo; pozwala on zobaczyć budynek z kilku stron. W skład zespołu wchodzą też dwa budynki mieszkalne, stajnia, stodoła i spichrz z początków XIX wieku.

Kartusz z herbem w balustradzie nad głównym wejściem należy do rodziny von Carnap. Według relacji mieszkańców wsi odpadł on i się rozbił, dlatego ten heraldyczny detal na balustradzie tarasu bywa tematem rozmów miejscowych.