Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Jana Chrzciciela w Bytowie, Katolicki kościół parafialny w Bytowie, Polska

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Jana Chrzciciela w Bytowie to trójnawowa hala, wzniesiona w latach 1848–1854 według projektu Schindlera na wzór berlińskiego kościoła św. Mateusza. Od północy do nawy środkowej przylega wysoka kwadratowa wieża o ośmiobocznym trzonie, zamknięta arkadową galeryjką i stożkowym hełmem. Wnętrze kryje organy z 1907 roku oraz dwa dzwony odlane w latach 1820–1821.

Budynek został wzniesiony w latach 1848-1854 jako kościół luterański pierwotnie poświęcony Świętej Elżbiecie. Później struktura przeszła na użytek katolicko-rzymski, stanowiąc znaczącą zmianę funkcji religijnej.

Podwójne wezwanie wiąże się z poświęceniem 24 czerwca 1945 roku, w dzień św. Jana Chrzciciela, gdy katolicy przejęli dawną świątynię ewangelicką. Wcześniej, do 1945 roku, nosiła wezwanie św. Elżbiety. W wieży wiszą dwa dzwony odlane w latach 1820–1821, ufundowane przez króla Fryderyka Wilhelma III Pruskiego.

Kościół stoi w Bytowie, w województwie pomorskim, i należy do dekanatu bytowskiego diecezji pelplińskiej. Wysoka kwadratowa wieża przylega od północy do nawy środkowej, więc tę stronę najłatwiej rozpoznać, podchodząc pieszo. To czynny kościół parafialny, dlatego zwiedzanie trzeba dopasować do nabożeństw.

Dwa dzwony w wieży odlano w latach 1820–1821 i ufundował je król Fryderyk Wilhelm III Pruski, są więc starsze niż sam kościół. Organy pochodzą z 1907 roku. Podwójne wezwanie wynika z poświęcenia budowli 24 czerwca 1945 roku, we wspomnienie św. Jana Chrzciciela.