Kamienica Antoniego Engela, Kamienica z XIX wieku przy ulicy Piotrkowskiej, Łódź, Polska.

Kamienica Antoniego Engela przy ulicy Piotrkowskiej 3 to jednopiętrowy murowany budynek z 1853 roku, zaprojektowany przez Karola Mertschinga dla Hotelu de Pologne. Parter ma siedem okien (cztery od ulicy), dwoje drzwi frontowych i dwie bramy dwuskrzydłowe; piętro ma dziesięć okien, siedem od Piotrkowskiej. Od podwórza biegnie ganek z galerią, a poddasze ma dwa okna.

Przed 1853 rokiem na działce stał parterowy drewniany dom tkaczy z pięcioma izbami i sklepem, należący do Antoniego Engela. W 1853 roku Engel zastąpił go parterowym murowanym zajazdem, Hotel de Pologne, zaprojektowanym przez architekta Karola Mertschinga. W 1872 roku Teodor Engel przejął budynek i zamienił parterową karczmę na restaurację. Po II wojnie światowej kamienicę przekształcono na mieszkalną i usunięto sztukaterię.

Nazwa Hotel de Pologne, nadana przez Antoniego Engela zajazdowi w 1853 roku, jest francuska, nie polska — świadczy o prestiżu, jaki wówczas dawało takie miano. Posiłki serwowano w parterowej karczmie z wyszynkiem; w 1872 roku Teodor Engel zastąpił ją restauracją. Wąskie podwórko z tyłu to dziś Pasaż Róży, zaprojektowany przez Joannę Rajkowską.

Pasaż łączy ulicę Piotrkowską z ulicą Zachodnią, więc można go przejść na wylot zamiast wracać tą samą drogą. Lustrzana mozaika wyłożona jest na elewacjach oficyn tego wąskiego przejścia, najjaśniejszego w słoneczne dni, a nocą rozświetlanego także sztucznym światłem i księżycem. Wejścia do pasażu szukaj w bramie kamienicy.

Wąskie podwórko z tyłu kamienicy przekształcono w Pasaż Róży, łączący ulicę Piotrkowską z ulicą Zachodnią; autorką projektu jest Joanna Rajkowska. Mozaiką lustrzaną z tysięcy niewielkich kawałków odbijającego światło szkła wyłożono elewacje oficyn w pasażu, a nie całe podwórko. Miejsce jest jasne w słoneczne dni, a nocą rozjaśnia je sztuczne oświetlenie i księżyc.