Kopalnia Złota Aurelia w Złotoryi, Muzeum kopalni złota w Złotoryi, Polska.

Kopalnia Złota Aurelia to podziemna kopalnia w pobliżu Złotoryi z tunelami wnikającymi około 100 metrów w skałę, pokazującymi różne warstwy skaliste i sprzęt z różnych okresów górnictwa. Odwiedzający przechodzą przez korytarze, które przez wieki były rozbudowywane i pokazują różne etapy technik eksploatacji i narzędzi górniczych.

Sztolnię wykopano w 1660 roku jako około 100-metrowy tunel w poszukiwaniu rudy miedzi. Wydobyto niewielkie ilości miedzi i srebra, brak jednak informacji o skali wydobycia złota, a sztolnia została ostatecznie zamknięta z powodu nieopłacalności. Dla ruchu turystycznego udostępniono ją w 1973 roku; w 1998 odkryto 28-metrowy pionowy szyb nazwany „Szybem Karola”, a w 2000 roku – boczne odgałęzienia sztolni.

Nazwę „Aurelia” nadano dopiero w latach 90. XX wieku dla celów turystycznych, nawiązując do łacińskiego słowa aurum, czyli złoto, oraz XIII-wiecznej nazwy Złotoryi, Mons Aurum. Miejscowe podania mówią, że sztolnia jest połączona podziemnymi korytarzami z kościołem św. Mikołaja ponad nią, ale tych korytarzy nigdy nie odnaleziono. Zbiory związane z wydobyciem kruszcu znajdują się w Muzeum Złota przy ul. Zaułek 2.

Nosić solidne obuwie, ponieważ tunele mają nierówny teren, a temperatura pod ziemią pozostaje chłodna przez cały rok. Udostępniane są kaski ochronne, a korytarze są wąskie, dlatego podstawowa kondycja fizyczna pomaga podczas zwiedzania kopalni.

Nazwę „Aurelia” nadano dopiero w latach 90. XX wieku dla celów turystycznych, nawiązując do łacińskiej nazwy złota – aurum – oraz XIII-wiecznej nazwy Złotoryi – Mons Aurum. Według podań sztolnia miałaby być połączona podziemnymi korytarzami z kościołem św. Mikołaja ponad nią, ale korytarzy tych nigdy nie odnaleziono.