Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Redzie, Kościół neogotycki w Redzie, Polska.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Katarzyny Aleksandryjskiej to neogotycka ceglana świątynia wzniesiona w latach 1901–1903 jako trzeci kościół w tym miejscu w Redzie. W strzelistej wieży znajduje się dzwonnica, a na zewnętrznej elewacji wiszą trzy tablice pamiątkowe: dwie upamiętniają mieszkańców poległych na frontach II wojny światowej i zamordowanych przez niemieckich faszystów, trzecia zawiera cytat z kardynała Stefana Wyszyńskiego. Przy kościele stoi kamienna grota maryjna.

Drewniana świątynia ufundowana przez książąt pomorskich pod koniec XII wieku stała w miejscu obecnych sal katechetycznych; po potopie szwedzkim parafię przeniesiono do Rumi, a zamknięty kościół spłonął pod koniec XVII wieku, pozostawiając jedynie figury świętych Piotra i Pawła. Drugi kościół, z muru pruskiego, służył około 1800 roku do rozbiórki pod koniec XIX wieku. Obecny neogotycki kościół wzniesiono w latach 1901-1903 z funduszy państwowych i parafialnych, konsekrował go biskup Jakub Klunder 26 września 1907 roku, a w latach 1956-1957 wezwanie rozszerzono o Wniebowzięcie.

Podwójne wezwanie pochodzi z 1957 roku: ówczesny proboszcz Arnold Goetze, czciciel Maryi, poprosił Kazimierza Kowalskiego, biskupa chełmińskiego, o dodanie wezwania Wniebowzięcia po ogłoszeniu dogmatu, i odtąd kościół nosi oba tytuły. Na zewnętrznej elewacji wiszą trzy tablice pamiątkowe, dwie poświęcone mieszkańcom Redy poległym na frontach II wojny światowej i zamordowanym przez niemieckich faszystów, trzecia z cytatem z kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Kościół stoi w Redzie w województwie pomorskim, w dekanacie Reda archidiecezji gdańskiej. W strzelistej wieży znajduje się dzwonnica, a na zewnętrznej elewacji umieszczono trzy tablice pamiątkowe, z których dwie upamiętniają mieszkańców poległych na frontach II wojny światowej i zamordowanych przez niemieckich faszystów. Przy kościele znajduje się kamienna grota maryjna.

Budynek został wpisany do rejestru zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Gdańsku 31 marca 2000 r. pod numerem 1706 i A-1211. Wpis świadczy o oficjalnym uznaniu jego znaczenia dla dziedzictwa kulturowego regionu.