Pałac w Nowiźnie, Pałac w Nowiźnie, Polska

Pałac w Nowiźnie to piętrowy pałac kryty dachem mansardowym z lukarnami, z wysuniętymi do przodu alkierzami: lewy pod dachem wieżowym, prawy z renesansowym szczytem skierowanym do frontu pod dachem dwuspadowym. Główne wejście znajduje się w centralnie położonym ganku, nad którym we frontonie umieszczono kartusz z herbem von Perponcher-Sedlnitzky, a po bokach dwa wazony na postumentach. Wewnątrz zachowały się sklepione pomieszczenia z XVI w.

Dwór został założony w połowie XVI wieku przez Bernharda von Schelndorfa z dwoma piętrami mieszkalnymi wznoszonymi nad poziomem piwnicy. Przez wieki dodawano dodatkowe struktury, które przekształciły budynek w jego obecną formę.

Budynek wykazuje mieszankę elementów renesansowych i barokowych, które odwiedzający zauważają, przechodząc przez różne pomieszczenia. Zróżnicowane style architektoniczne z różnych okresów opowiadają historię różnych właścicieli i ich wizji.

Dostęp do wnętrz jest czasami ograniczony, ponieważ miejsce jest nadal zamieszkane przez właścicieli i przechodzi ciągłe prace restauracyjne. Zaleca się wcześniej sprawdzić, czy wizyty są możliwe i przygotować się do oglądania zewnętrznej strony.

Przed końcem II wojny światowej wywieziono do pałacu zbiory biblioteczne z Wrocławia, które zniszczono przy zajęciu budynku przez Armię Radziecką. Po wojnie ograbiony pałac służył celom mieszkalnym i popadł w ruinę, zanim prywatny właściciel go odrestaurował.