Willa Granzowa, Historyczny kompleks cegielni w dzielnicy Kawęczyn, Warszawa.

Kawęczyńskie Zakłady Cegielniane Kazimierza Granzowa to cegielnia założona w 1866 roku przez Kazimierza Granzowa na 63-hektarowym majątku przy ul. Chełmżyńskiej. Eklektyczna willa administracyjna, wzniesiona około 1895 roku, miała narożną wieżę i fasadę z żółtej cegły oblicowej zdobionej geometrycznymi wzorami; użyto w niej dachówek, ceramicznych przewodów wentylacyjnych i cegieł z własnej fabryki. Zakłady zniszczono w 1939 roku; willa przetrwała do rozbiórki w 2014 roku.

Kazimierz Granzow założył cegielnię w 1866 roku na 63 hektarach gliniastego gruntu pod Warszawą, kupiwszy majątek od rodziny Olędzkich w 1863 roku. Fabryka została zniszczona podczas bombardowania Warszawy w 1939 roku. Willa, wzniesiona około 1895 roku przy Chełmżyńskiej 165, przetrwała wojnę, a potem mieściła szkołę, przedszkole i szkolny ośrodek socjoterapii. W 1991 roku budynek wrócił do spółki, która wkrótce potem zbankrutowała.

Potoczna nazwa willi, „Grancówka”, pochodzi od nazwiska jej budowniczego, Kazimierza Granzowa. Jej eklektyczna fasada z elementami neogotyckimi była wyłożona żółtą cegłą oblicową zdobioną geometrycznymi wzorami, a dach pokryto dachówką najwyższej jakości z zakładów w Kawęczynie. Budynek służył więc jako reklama wyrobów firmy.

Miejsce znajduje się w obszarze Rembertów przy ulicy Chełmżyńskiej 165, co czyni je stosunkowo dostępnym dzięki bliskości transportu publicznego. Odwiedzający powinni wiedzieć, że oryginalna struktura już nie istnieje, ponieważ została rozebrana wiele lat później.

Willa została oficjalnie wpisana na listę polskiego dziedzictwa kulturalnego w 1989 roku, ale w następnych dziesięcioleciach uległa znacznemu zniszczeniu. Jej ostateczne wyburzenie w 2014 roku podkreśliło trwałe wyzwanie zachowania budynków przemysłowych w szybko zmieniających się miastach.