Pałac w Luboradzu, Pałac renesansowy w Luboradzu, Polska

Pałac w Luboradzu to czteroskrzydłowa, dwukondygnacyjna budowla z niewielkim dziedzińcem, kryta dachami dwuspadowymi. Nad wejściem od strony dziedzińca zachował się kartusz z herbami Christopha Wazlawa von Nostitz i Marie Juliane von Tschetschau-Mettich. Wschodnia elewacja ma portal bramny i balkon ponad dawną fosą, a na zachodnich elewacjach widoczne są relikty ozdób sgraffitowych w stylu renesansowo-manierystycznym. Wewnątrz znajduje się sala balowa z końca XVII wieku z portretami właścicieli oraz polichromowane renesansowe stropy belkowe w kilku pomieszczeniach.

Luboradz po raz pierwszy wzmiankowano około 1300 roku. W tym miejscu stał dwór obronny; około 1560 roku przebudowano go na dwuskrzydłową rezydencję renesansową, której skrzydła zachodnie i północne przetrwały w dzisiejszym pałacu. Christoph Wenzel von Nostitz rozbudował go w latach 1681–1686 przez budowniczego Antonio Domenico Rossiego, dodając pawilon ogrodowy i kaplicę. Po 1742 roku przeszedł do Prus; rodzina Nostitzów posiadała go do 1890 roku.

Kaplicę pałacową dobudowano po stronie wschodniej z inicjatywy Christopha Wenzla von Nostitz-Rokitnitz podczas przebudowy w latach 1681–1686. Śląski malarz Michael Willmann stworzył dla niej cykl malarski, który obecnie znajduje się w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Usytuowanie kaplicy przy pałacu pokazuje, że kult był częścią życia rezydencji.

Pałac jest zarejestrowany jako zabytek pod ochroną, co oznacza, że dostęp może być ograniczony lub wymagać wcześniejszych ustaleń z władzami lokalnymi. Odwiedzający zainteresowani zwiedzaniem powinni zapytać lokalnie o obecne warunki i możliwości odwiedzin.

Sala balowa mieści portrety właścicieli pałacu z końca XVII wieku, a w kilku pomieszczeniach zachowały się polichromowane renesansowe stropy belkowe. Na piętrze skrzydła zachodniego wisi alegoryczne przedstawienie boga wojny Marsa, przeniesione w 1938 roku z sali bibliotecznej, której ponad 11 000 książek zlicytowano w Monachium w 1895 roku.