Połonina Wetlińska, Łąka górska w Bieszczadzkim Parku Narodowym, Polska

Połonina Wetlińska to masyw w polskiej części Bieszczadów Zachodnich z kilkoma wierzchołkami: Roh (1255 m), Osadzki Wierch (1253 m), Hasiakowa Skała (1232 m), Hnatowe Berdo (1187 m) i Szare Berdo (1108 m). Powyżej 1050 m stoki pokrywają otwarte połoniny, niżej bukowe lasy wypełniają doliny. Wąska, kręta ścieżka pnie się po odkrytym zboczu ku grzbietowi, a tuż pod Hasiakową Skałą stoi schronisko Chatka Puchatka na wysokości 1228 m.

Połonina Wetlińska i sąsiedni Smerek wzięły nazwy od leżących u ich stóp wsi, nadane przez kartografów austriackich. Jeszcze w okresie międzywojennym szczytowe połoniny należały też do Jaworca, Zatwarnicy, Berehów Górnych i innych; sama część należąca do Zatwarnicy wypasała 150–200 sztuk bydła, pilnowanych przez 4–5 stałych pastuchów. W czasie I wojny światowej połonina była miejscem ciężkich walk pozycyjnych między wojskami rosyjskimi a austriackimi.

Nazwa Połonina pochodzi z tradycji pasterskich, ponieważ mieszkańcy historycznie wypędzali bydło na te wysokie łąki do letniej paszy. Ta praktyka wciąż kształtuje to, jak ludzie postrzegają i wykorzystują ten krajobraz.

Wspinaczka przebiega znanymi szlakami od przełęczy Wyżne, a schronisko służy jako ważny punkt odpoczynku. Odwiedzający powinni mieć ze sobą wodoodporne ubrania i solidne buty, ponieważ warunki na tej wysokości szybko się zmieniają.

Schronisko w Chatce Puchatka zbiera wodę deszczową do swoich operacji, ponieważ na tym odsłoniętym grzbiecie nie ma bieżącej wody. Mieści również stację meteorologiczną i punkt ratownictwa górskiego obsługujący całą region.