Wyspy Marshalla

Wyspy Marshalla to archipelag 29 atołów koralowych i pięciu pojedynczych wysp na Pacyfiku, ułożonych w dwóch równoległych łańcuchach zwanych Ratak na wschodzie i Ralik na zachodzie. Nizinne formy lądowe otaczają liczne laguny z turkusową wodą, podczas gdy palmy kokosowe rosną wzdłuż piaszczystych linii brzegowych.

Koloniści mikronezyjscy dotarli do atołów co najmniej 2000 lat temu, zanim hiszpańscy żeglarze przybyli w XVI wieku. Niemcy przejęły kontrolę w 1885 roku, Japonia administrowała obszarem po I wojnie światowej pod mandatem Ligi Narodów, a po powiernictwie ONZ naród uzyskał niepodległość w 1986 roku.

Mieszkańcy Wysp Marshalla używają tradycyjnych map morskich zrobionych z żeber palmowych i muszli, które pokazują wzory fal i prądów między atołami, niegdyś służących do nawigacji. Te mapy morskie są wciąż przechowywane w niektórych rodzinach i pokazywane podczas spotkań kulturalnych, gdzie starsi rybacy wyjaśniają, jak je interpretują.

Majuro oferuje główne międzynarodowe lotnisko z połączeniami do Hawajów, Guam i innych destynacji na Pacyfiku, podczas gdy bardziej suchy okres od grudnia do kwietnia ułatwia podróżowanie. Większość narodowości nie wymaga zezwolenia na wjazd, choć placówki medyczne koncentrują się głównie w Majuro i Ebeye.

Kraj prowadzi trzeci co do wielkości rejestr statków na świecie z ponad 4000 statkami pływającymi międzynarodowymi trasami frachtowymi, mimo posiadania niewiele ziemi i małej populacji. Ten przemysł rejestracyjny generuje znaczne dochody rządowe poprzez opłaty i licencje od zagranicznych firm żeglugowych.