Мұнайшылар қалашығы, Osada pracowników naftowych w regionie Atyrau, Kazachstan.

Osiedle mieszkaniowe naftowców (Żyłgorodok, zwane też Akkała, „białe miasto") to zespół domów zbudowany w zakolu rzeki Ural, około dwóch kilometrów od Gurjewa, dzisiejszego Atyrau. Układ jest prosty i racjonalny: szeroka, prosta ulica główna, aleja Auezowa, łączy osiedle z rafinerią, a pięć ulic poprzecznych dzieli je na kwartały z jedno- i dwukondygnacyjnymi domami oraz budynkami publicznymi. Tarasy, ajwany, loggie i galerie zacieniają pomieszczenia; ściany wykonano z płyt gipsowych i bloków ziemnych, a budynki publiczne z cegły i gipsu.

Budowę rozpoczęto w 1943 roku, a zespół oddano do użytku w 1948 roku dla pracowników rafinerii w Gurjewie, w zakolu Uralu dwa kilometry od miasta. Więźniowie i poborowi armii pracy — Niemcy nadwołżańscy, Tatarzy krymscy, Bułgarzy, Grecy, jeńcy rumuńscy — wykonali większość prac: w lipcu 1944 roku na budowie było ich około 12 tysięcy. Architekci A. Ariefjew, S. Wasilkowski, A. Lansere i inżynier I. Romanowski otrzymali w 1946 roku Nagrodę Stalinowską; w 1982 roku osiedle wpisano do rejestru zabytków o znaczeniu republikańskim.

Kazachska nazwa osiedla, Munaishylar qalashygy, oznacza „miasto pracowników naftowych”; Rosjanie nazywają je też Bely Gorodok, białe miasto. W jego centrum stoi Dom Kultury Pracowników Naftowych, a wokół niego rozmieszczono centralny basen, klomby, stołówkę, sklep i aptekę. Wzdłuż ulic przeplatają się parterowe i piętrowe domy, każdy z tarasami, aiwanami i galeriami zacieniającymi pomieszczenia.

Osiedle leży w zakolu rzeki Ural, dziś na południowo-zachodnich obrzeżach Atyrau, około dwóch kilometrów od centrum dawnego Gurjewa. Jego prostą główną oś, aleję Auezowa, łączy z rafinerią, a pięć poprzecznych ulic dzieli je na kwartały. Park wzdłuż brzegu tworzy zielony pas chroniący przed suchymi, pylistymi wiatrami.

Miasto zbudowano w dużej mierze pracą przymusową: w grudniu 1943 r. 3 687 więźniów i poborowych do armii pracy pracowało obok 311 wolnych robotników, a w lipcu 1944 r. na budowie było 12 tys. osób. Większość mieszkała w ziemiankach na 200 osób, obsługiwanych przez stołówkę na 2 000 miejsc. Obecni byli też amerykańscy specjaliści, bo rafinerię sfinansowano w ramach lend-lease.