Sułajman Too, Święta góra w Osh, Kirgistan.
Sulaiman-Too to wapienny ostaniec o pięciu szczytach, rozciągający się około 1140 metrów ze wschodu na zachód i 560 metrów szerokości, wznoszący się 300–350 metrów nad Oszem. Jego środkowy klif jest najwyższy i najbardziej ciągły, z niższym ramieniem po lewej i dwiema smukłymi metalowymi wieżami na szczycie. Zbocza są strome i skaliste, z tarasowymi ścieżkami wyciętymi w dolnej nagiej skale.
Pierwsza pisemna wzmianka o górze znajduje się w dziele arabskiego geografa al-Istachriego (X wiek), który opisuje straże postawione na górze do obserwacji grup tureckich. Odkryta na szczycie inskrypcja kuficka wymienia samanidzkiego władcę Fergany Nasra ibn Ahmada i pochodzi z lat 940–941. Do XVI wieku góra nazywała się Bara-Kuh, potem Takht-i-Sulaiman. Meczet na szczycie, przypisywany panowaniu Babura, został wysadzony w 1963 roku i odbudowany w 1991 roku ze środków pakistańskiej premier Benazir Bhutto.
Pielgrzymi wciąż wchodzą do meczetu na szczycie, odbudowanego w 1991 r. ze środków pakistańskiej premier Benazir Bhutto w miejscu wcześniejszego meczetu wysadzonego w 1963 r. W Domu Babura, odbudowanym w 1989 r., mułłowie recytują Koran dla odwiedzających. Kobiety modlą się w jaskini Churkiz, mężczyźni przy Kyrk Chilton, a bezdzietne pary przy Beszik Ene.
Wędrówka na górę zwykle zajmuje około trzydzieści minut pieszo i wymaga solidnych butów ze względu na skalisty teren. Wskazane jest zabranie wody i unikanie wspinaczki podczas najteplejszych godzin dnia, ponieważ na szczycie jest niewiele cienia.
Największa jaskinia, Rusha-Unkur na trzecim szczycie, mieści dziś muzeum, którego sale przedstawiają historię południowego Kirgistanu; przy jej wyjściu zachowały się petroglify. Nazwa oznacza „jaskinia orłów”.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 352 współtwórców z całego świata.