Kamiyashiki of Matsudaira Tadamasa

Kamiyashiki była dużą rezydencją samuraja w Ōtemachi otoczoną wysokimi białymi murami, wieżami strażniczymi i wieloma bramami z małą fosą chroniącą trzy strony. Kompleks podlegał zasadom projektowania shoin z dwoma dużymi dachami drewnianymi i zawierał cechy architektoniczne typowe dla rezydencji z wczesnego okresu Edo.

Rezydencja należała do Matsudairy Tadamasy, daimyo domeny Fukui i wnuka Tokugawy Ievasu, aż do jej zniszczenia w Wielkim Pożarze z 1657 roku. Katastrofa ta oznaczała koniec jednej z najważniejszych rezydencji samurajów wczesnego okresu Edo.

Rezydencja odzwierciedlała tradycyjne wartości architektoniczne samurajów, łącząc regionalne style budowlane z wyborami projektowymi, które wyrażały status właściciela w społeczeństwie Edo. Model w muzeum pozwala obserwatorom zobaczyć, jak takie siedziby kształtowały krajobraz miejski i strukturę społeczną stolicy.

Muzeum Edo-Tokyo wyświetla szczegółowy model w skali 1:30 rezydencji, który pozwala na bliskie zbadanie jej układu architektonicznego. Odwiedzający mogą poprzez ten eksponat muzealny badać rozmieszczenie pomieszczeń i metody budowlane typowe dla zabytkowej rezydencji samurajów wysokiego rang.

Kompleks posiadał specjalną bramę wejściową ozdobioną złotymi feniksamii, zarezerwowaną wyłącznie dla wizyt szoguna i innych wysokopostawionychgości. Ta okazała brama wejściowa była symbolem bliskości właściciela wobec władzy politycznej w okresie Edo.