Jison-in Temple, Świątynia buddyjska w Kudoyama, Japonia.

Jison-in to świątynia Shingon u stóp zalesionego zbocza w Kudoyama, u początku szlaku pielgrzymkowego Koyasan Choishimichi. Dwukondygnacyjna sala główna, Miroku-do, ma dolny dach z szarych dachówek z czerwonymi wspornikami, białą fasadę z zielonymi panelami i czerwonymi drzwiami, a nad nią mniejszą cylindryczną część z czerwono-białymi pasami pod szerokim dachówkowym dachem, zwieńczoną metalową iglicą trzymaną łańcuchami. Sala, odbudowana w późnym okresie Kamakura, ma trzy przęsła z każdej strony i piramidalny dach z kory cyprysu.

W 816 roku Kūkai otrzymał od cesarza Sagi teren Kōyasan i zbudował Jison-in u stóp góry Amabuki w Kudoyamie jako urząd administracyjny (Kōya mandokoro) i schronienie góry, z salą Jishiji poświęconą Miroku. Jego matka, która nie mogła wejść na górę zamkniętą dla kobiet, przebywała tutaj i zmarła w 835 roku; Kūkai ufundował wtedy salę pamiątkową, a nazwa Jison-in pochodzi od Jison, innego imienia Miroku. Powodzie rzeki Kinokawa w 1540 i 1544 roku zniszczyły większość budynków, przeniesionych na obecne miejsce Miroku-dan.

Jison-in nazywa się „Nyonin Koya” – to świątynia, w której modliły się kobiety, którym wzbraniano wstępu na szczyt Koyasan. Matka Kukaia, Tamayori Gozen, przybyła z Sanuki i tu zamieszkała, czcząc Buddę Miroku; po jej śmierci w 835 roku świątynia przyjęła nazwę Jison, inne imię Miroku. Tabliczki wotywne mają kształt piersi, z przyszyta piersią z tkaniny, składane przez kobiety proszące o pokarm i szczęśliwy poród.

Jison-in leży około 1,5 km, czyli 25–30 minut pieszo, od stacji Kudoyama na linii Nankai Koya. Z terenu świątyni kamienne schody prowadzą obok 180. kamiennego znacznika choishi w stronę chramu Niukanshofu, dlatego świątynia jest punktem startowym szlaku pielgrzymkowego Koyasan Choishimichi. Teren należy do narodowego obszaru zabytkowego tego szlaku.

Honzon w głównej sali, drewniany siedzący Miroku o wysokości 91 cm, jest Skarbem Narodowym datowanym atramentową inskrypcją z 892 roku na szacie i pokazywany tylko raz na 21 lat, zgodnie z 21. dniem śmierci Kūkaia. Tabliczki wotywne świątyni mają piersi z tkaniny, składane przez kobiety modlące się o pokarm i bezpieczny poród.