Mount Nasu, Kompleks wulkaniczny w prefekturze Tochigi, Japonia

Mount Nasu tworzy grupę pięciu szczytów w północno-wschodnim Honshu i leży w obrębie dużego chronionego obszaru lasów i otwartych terenów wysokogórskich. Krajobraz zmienia się między zalesionymi stokami a jałowymi strefami w pobliżu kraterów, gdzie opary siarki unoszą się z ziemi, a roślinność pozostaje rzadka.

Wulkany Nasu zaczęły wybuchać około 600 000 lat temu, najpierw ze szczytu Kashi-Asahi na północy; Sanbonyari dołączył 400 000–250 000 lat temu, a następnie Asahi i Minamigatsusan 200 000–50 000 lat temu. Chausu, czynny od 30 000 lat, wyrzuca wyłącznie lawę andezytową i utworzył zaokrągloną kopułę lawową. Odnotowane erupcje z lat 1408–1410 zbudowały tę kopułę i wywołały lawiny piroklastyczne, które zabiły ponad 180 osób; od tego czasu zdarzają się tylko niewielkie eksplozje pary i roje wstrząsów.

Góra Nasu figuruje wśród 100 słynnych gór Japonii Kyuyi Fukady. Co roku w maju ceremonia otwarcia (kaizan-sai) rozpoczyna sezon wspinaczkowy, a w listopadzie ceremonia zamknięcia (heizan-sai) go kończy. Nazwa góry oznacza zarówno całe pasmo Nasu, jak i, w węższym znaczeniu, jego główny szczyt Chausu-dake.

Początek szlaków znajduje się przy Toge-no-chaya (1 462 m), dokąd prowadzi droga Nasu Kogen; samochody osobowe zatrzymują się na tamtejszym parkingu, a przystanek autobusowy przy dolnej stacji kolejki jest oddalony o około 20 minut pieszo. Kolejka Nasu łączy 7. i 9. stację w około cztery minuty, zostawiając niecałą godzinę do szczytu Chausu. Na górze jest około 10 °C chłodniej niż na nizinie, a kolejka zatrzymuje się przy silnym wietrze lub burzy; zabierz wodę i buty turystyczne na wypadek zejścia pieszo.

Szczyt Sanbonyari jest najwyższym punktem w grupie i wznosi się na 1 917 metrów, choć nie posiada aktywnego krateru. Tylko szczyt Chausu nadal wykazuje aktywność wulkaniczną z widocznymi otworami gazowymi wzdłuż krawędzi krateru.