Miharu Takizakura, Tysiącletnia wiśnia w Miharu, Japonia

Miharu Takizakura to płacząca wiśnia odmiany Benishidare w Miharu, w prefekturze Fukushima. Ma 12 metrów wysokości, obwód pnia 9,5 metra, a obwód korzeni 11 metrów; gałęzie rozciągają się na 22 metry ze wschodu na zachód i 18 metrów z północy na południe. W czasie kwitnienia bladoróżowe kwiaty zwisają z gałęzi jak wodospad, a drewniane podpory podtrzymują konary.

W epoce Tenpo drzewo stało się znane dzięki wierszowi Kamo no Kisotaki i zostało objęte ochroną jako drzewo do użytku oficjalnego przez pana domeny Miharu. 12 października 1922 roku uznano je za narodowy pomnik przyrody wraz z dwiema innymi wiśniami. W 1996 roku słabe kwitnienie skłoniło do badań i planu napowietrzania gleby oraz regeneracji korzeni.

Nazwa Takizakura pochodzi od dzielnicy Taki w Miharu oraz od bladoróżowych kwiatów, które co roku w połowie i pod koniec kwietnia spadają z gałęzi niczym wodospad. W epoce Tenpo sławę drzewu przyniósł wiersz Kamo no Kisotaki, a pan domeny Miharu chronił je jako drzewo urzędowe. Dziś przyjeżdża tu rocznie około 300 tys. odwiedzających, a w 2010 r. wprowadzono opłatę za wstęp.

Pełnia kwitnienia przypada na połowę i koniec kwietnia. Od stacji JR Miharu na linii Ban'etsu East drzewo dzieli około 8 km, a w szczycie sezonu kursują płatne autobusy wahadłowe; samochodem to około 3 km od węzła Funahiki-Miharu, gdzie w pobliżu otwierane są płatne parkingi. W czasie kwitnienia należy liczyć się z dużymi korkami.

W latach 2008–2009 nasiona Miharu Takizakura i 14 innych gatunków kwiatów spędziły osiem i pół miesiąca w module Kibo Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, po czym wróciły na Ziemię, by badacze sprawdzili, jak nieważkość wpływa na ich wzrost. Otrzymane rośliny nazywa się „wiśniami kosmicznymi”.