Myōkoku-ji Temple, Świątynia buddyjska w Sakai, Japonia.

Myōkoku-ji to świątynia buddyjska w Sakai dysponująca kilkoma tradycyjnymi budynkami rozłożonymi na zagospodarowanych terenach i muzeum wystawiającym skarby świątyni. Kompleks przedstawia style architektoniczne z różnych okresów, z ogrodami i ścieżkami łączącymi główne struktury.

Myōkoku-ji powstało w 1562 roku, gdy wódz Miyoshi Jikkyū ofiarował mnichowi Nikkō ziemię i 500 koku dochodów świątyni, czyniąc go założycielem. Wojska Toyotomiego spaliły cały kompleks w 1615 roku, sądząc, że przebywa w nim Tokugawa Ieyasu. Odbudowane od 1628 roku, zostało ponownie zniszczone podczas nalotu na Sakai w lipcu 1945 roku; ocalały tylko składnica sutr i wielki sagowiec. Obecna sala główna pochodzi z 1973 roku.

Nazwa świątyni pochodzi od Myōkoku-in, tytułu nauczyciela Nichikō, Nisshu. Wielki sagowiec czczony jest jako siedziba Ugatoku-ryūjin, bóstwa o ludzkiej twarzy i wężowym ciele; kobiety pragnące łatwego porodu zakopują przy jego korzeniach złamane igły i żelazne odpadki, zwyczaj ten trwa do dziś.

Świątynia znajduje się zaledwie pięć minut na piechotę od stacji Myokokuji-mae na linii Hankai Tramway Sakai, co czyni ją łatwo dostępną. Tereny są otwarte i dostępne dla zwiedzających, aby mogli spacerować w swoim tempie.

Wielki sagowiec, od 1924 roku Narodowy Pomnik Przyrody, ma mieć ponad 1100 lat. Legenda głosi, że Oda Nobunaga przesadził go w 1579 roku do zamku Azuchi, ale gdy drzewo błagało o powrót do Myōkoku-ji i krwawiło pod ciosami, odesłał je z powrotem. Do dziś odwiedzający zakopują przy jego korzeniach złamane igły i żelazne odpadki, modląc się o bezpieczny poród.