Chōkō-ji Temple, Buddyjska świątynia Skarb Narodowy w Yashiro, Japonia

Chōkō-ji to świątynia buddyjska, której sala główna, Skarb Narodowy, jest kwadratowym budynkiem o 7 przęsłach z ciemnego drewna, z dachem czterospadowym krytym dachówką i trójprzęsłowym portykiem wejściowym dodanym w 1829 roku. Wnętrze dzielą kratowe drzwi i okna na sanktuarium zewnętrzne i wewnętrzne. Na terenie stoi dzwonnica o rozszerzanej podstawie.

Świątynia została założona w 7. wieku na górze Gongen i później przeniosła się na obecną lokalizację. To przemieszczenie miało miejsce w okresie, gdy wiele instytucji religijnych zmieniało siedziby.

Chōkō-ji należy do szkoły Shingon góry Kōya, a nie do linii zen; jego głównym wizerunkiem jest para jedenastogłowych Kannon o tysiącu ramion, przy czym zachodni posąg przeniesiono tu w 1413 z Sanjūsangen-dō w Kioto. 5 maja na terenie świątyni odbywa się taniec Onioi, niematerialne dziedzictwo kultury ludowej wyznaczone przez prefekturę Hyōgo. Nazwę świątyni czyta się Chōkō-ji, a jej nazwa górska to Rokuyasan.

Świątynia znajduje się w Katō w prefekturze Hyōgo, około 15 minut jazdy samochodem od węzła Hyōgo-Tōjō na autostradzie Chūgoku. Ze stacji JR Shachō na linii Kakogawa to około 20 minut taksówką albo 20 minut autobusem do przystanku Kamikume-Chōkōji-guchi, a następnie około godziny pieszo. Wstęp jest bezpłatny, a teren można zwiedzać o każdej porze.

Na kalenicy sali stoją dwie małe ozdoby, a stojąca przed nią dzwonnica jest odrębnym Ważnym Dobrem Kultury o dachu czterospadowym i podstawie w kształcie hakamy. Nazwę świątyni zapisuje się 朝光寺 i czyta Chōkō-ji; jej nazwa górska brzmi Rokuyasan. Głównym wizerunkiem jest para jedenastotwarzowych Kannon o tysiącu ramion; zachodnią przeniesiono tu w 1413 roku z Sanjūsangendō w Kioto.