Taihō-ji, Świątynia buddyjska w Matsuyamie, Japonia

Taihō-ji to świątynia Shingon w Matsuyamie, której główna sala z wczesnego okresu Kamakura jest najstarszym drewnianym budynkiem w prefekturze Ehime i Skarbem Narodowym. Sala ma około dziewięciu metrów kwadratowych, z okrągłymi filarami i prostym systemem wsporników, i mieści trzy drewniane posągi Buddy z okresu Heian uznane za Ważne Własności Kulturalne.

Według tradycji świątyni miejscowy możnowładca Ochi (Koshiki) Iyo-no-kami Tamakoki założył Taihō-ji w 701 roku, pierwszym roku ery Taihō, od której pochodzi nazwa. W okresie Edo świątynia stała się miejscem modlitw panów Matsuyamy; Matsudaira Sadanao zlecił remont głównej sali w 1685 roku. Budynek pochodzi z wczesnego okresu Kamakura i w 1953 roku został uznany za Skarb Narodowy.

Nazwa świątyni pochodzi od ery Taihō (701), roku, w którym tradycja umieszcza jej założenie przez lokalnego możnowładcę Ochi (Echi) Tamayuki. Legenda opowiada o mamce Ose, która oddała życie za dziewczynkę Roku i poprosiła, by w podzięce posadzić wiśnię; wyrosła z niej uba-zakura przyciągała kobiety modlące się o pokarm. Lafcadio Hearn przetłumaczył tę opowieść na angielski w epoce Meiji; znalazła się w Kwaidan.

Teren jest łatwo dostępny transportem publicznym w Matsuyamie i zaprasza odwiedzających do eksploracji kompleksu świątyni. Wizyty w ciągu dnia sprawdzają się najlepiej dla oglądania drewnianych posągów i szczegółów architektonicznych wewnątrz budynków.

Świątynia przechowuje drewniane posągi z okresu Heian, w tym dwie siedające figury Amida Nyorai i jedną figurę Shaka Nyorai w swoich budynkach. Te średniowieczne arcydzieła świadczą o kunsztacie japońskich rzeźbiarzy i ilustrują buddyjskie dziedzictwo artystyczne kraju.