Nago-dera Temple, Świątynia buddyjska w Tateyama, Japonia

Nago-dera to świątynia sekty Shingon Chizan na zboczach góry Nago w Tateyama, w prefekturze Chiba. Jej główna sala, Kannon-dō, to budynek o pięciu na pięć przęseł ukończony w 1758 roku i najstarsza zachowana konstrukcja w tym miejscu. Sala jest pomalowana na głęboką czerwień, z białymi prostokątnymi panelami między słupami, ciemnymi oknami kratowymi i otwartymi wejściami oraz szarym dachówkowym dachem z zakrzywionym szczytem. Nad wejściami wisi oprawiona tablica ze złotymi znakami.

Według legendy świątyni mnich Gyoki założył Nago-dera w 717 roku, po wyrzeźbieniu wizerunku Kannon i modlitwie o wyzdrowienie cesarzowej Gensho. Współczesne dokumenty nie potwierdzają tej opowieści. Minamoto no Yoritomo modlił się tu później po klęsce pod Ishibashiyama, a świątynię wspierali Ashikaga Takauji i Satomi Yoshizane. Pożar po trzęsieniu ziemi Genroku w 1703 roku zniszczył większość budynków; główna sala Kannon-do została odbudowana w 1758 roku, a pagoda Tahoto w 1761 roku.

Świątynia nazywana jest też Nago-dera, od innego odczytania ostatniego znaku, lub Nago Kannon od głównego wizerunku. Jako 33. i ostatni przystanek trasy Bando Sanjusankasho jest miejscem, w którym pielgrzymi kończą liczącą około 1360 kilometrów drogę zaczynającą się w Sugimoto-dera w Kamakurze. Jej goeika wspomina Potalakę, mityczną wyspę bodhisattwy, i fale bijące o brzeg pod świątynią.

Świątynia leży na zboczu wzgórza i prowadzą do niej kamienne schody wśród leśnych ścieżek, dlatego wygodne obuwie czyni wizytę przyjemniejszą. Wczesny ranek bywa spokojniejszy, ponieważ grupy pielgrzymów przyjeżdżają zazwyczaj później w ciągu dnia.

Brązowy posąg Senju Kannon w świątyni ma 104,8 cm wysokości i 42 ręce, jest narodowym Ważnym Dobrem Kultury. Napis na bocznym łączeniu głosi „Taira Tanetoki”, utożsamiany z Chiba Hachirō Tanetoki z Azuma Kagami, co datuje odlew na wczesny okres Kamakura. Głowę i tułów odlano z jednego kawałka, ręce osobno i przymocowano do ramion.