Mita Hachiman Jinja, sanktuarium shintō w Mita, Minato-ku, Tokio, Japonia

Mita Hachiman Jinja to świątynia shinto przy Mita 3-7-16 w dzielnicy Minato w Tokio, na zboczu zwróconym ku morzu. Teren świątyni zajmuje 2975,9 metra kwadratowego i obejmuje honden, heiden oraz haiden, a także Kaguraden, Chozuya i Shamusho. Na terenie stoją też świątynie Goko Inari Jinja i Mikage Jinja. Drzewa przycina się tylko minimalnie, a park Kamezuka przylega do wzniesienia z tyłu.

Świątynia Mita Hachiman Jinja została po raz pierwszy ustanowiona w 709 roku w Mukaoka w prowincji Musashi jako bóstwo opiekuńcze wschodnich prowincji. W 1011 roku przeniesiono ją do dzielnicy Mita i czczono jako bóstwo rodu Watanabe z Saga Genji. Wraz z wejściem Tokugawy Ieyasu do zamku Edo zbudowano nową świątynię na wybrzeżu Kamitakanawa, dokąd przeniesiono ją w 1662 roku; budynek spłonął w 1668 roku i został odbudowany w 1672 roku. Świątynia z 1672 roku uległa zniszczeniu w nalotach w 1945 roku i została odbudowana w 1954 roku.

Świątynia gromadzi lokalnych mieszkańców, zwłaszcza podczas festiwalu w sierpniu, gdy rodziny wykonują tradycyjne tańce i dzielą się dobrymi życzeniami. Odwiedzający mogą obserwować ludzi, którzy zostawiają drewniane tabliczki z życzeniami i oczyszczają się w basenie wodnym, co pokazuje, jak starożytne zwyczaje pozostają żywe w codziennym życiu.

Świątynia znajduje się około dziesięć minut spacerem od stacji Tamachi i jest dostępna za pomocą linii Mita z wyjściem na stacji Mita. Odwiedzający powinni chodzić powoli, oczyszczać ręce w basenie wodnym i szacunkowo traktować święte miejsce.

Świątynia stoi na zboczu zwróconym ku morzu; w okresie Edo tuż przed nią biegła droga Tōkaidō, a dalej rozciągał się brzeg zatoki Edo, zanim osuszanie Shibaura od około 1907 roku nie zatarło tego widoku. Drzewa przycina się tylko minimalnie, dzięki czemu teren pozostaje w półmroku. Do wzniesienia z tyłu przylega park Kamezuka.