Daikaku-ji Temple, Świątynia buddyjska w dzielnicy Sagano, Kioto

Daikaku-ji to świątynia buddyjska szkoły Shingon w dzielnicy Ukyō w Kioto, której główne budynki ustawione są wzdłuż osi centralnej: brama Cesarskiego Posłańca, hala Miei i hala sutr Shingyōden, z Halą Pięciu Wielkich po wschodniej stronie oraz Shinden i Shōshinden po zachodniej, połączone zadaszonymi korytarzami. W sali Okanmuri-no-ma w Shōshinden znajduje się podwyższona platforma tronowa i przesuwne ściany z malowidłami piwonii oraz czerwonych i białych śliw autorstwa Kanō Sanraku i Watanabe Shikō. Staw Ōsawa, sztuczne jezioro o powierzchni 2,4 hektara, leży na terenie świątyni i ma dwie wyspy na północnym krańcu.

Cesarz Saga kazał zbudować tu w 814 roku pałac Saga-in i wycofał się do niego jako willi Saga Rikyu. W 876 roku jego córka, księżniczka Masako, małżonka cesarza Junny, przekształciła kompleks w świątynię, a pierwszym opatem został książę Gojaku. Abdykowani cesarze Go-Saga, Kameyama i Go-Uda rezydowali tu później i sprawowali rządy klasztorne, a ich linia przyjęła nazwę odgałęzienia Daikaku-ji.

Świątynia jest siedzibą szkoły ikebany Saga Goryū, która wywodzi swój początek od cesarza Sagi układającego chryzantemy zebrane na Wyspie Chryzantem w stawie Ōsawa. Dwie wyspy i jedna skała w stawie stanowią podstawę układu szkoły. W 1936 roku Tsujii Kōshū, uczeń Ohary Unshina, założył tu szkołę.

Świątynia znajduje się w Sagano, w dzielnicy Ukyō w Kioto. Potok Arisugawa otacza teren i służy jako naturalna fosa od południa i zachodu. Główne budynki łączą kryte korytarze, a niski sufit Shōshinden uniemożliwiał podniesienie broni. W kilku salach obowiązuje zakaz fotografowania.

Staw Osawa powstał ponad 1.200 lat temu jako jeden z pierwszych sztucznych zbiorników wodnych w Japonii przeznaczonych do pływania łodziami. Jego układ nawiązuje do chińskich wzorców i ukazuje wczesny kontynentalny wpływ na japoński projekt ogrodowy.