Rinnō-ji, Świątynia buddyjska w Nikko, Japonia
Rinnō-ji to świątynia buddyjska szkoły Tendai w Nikko, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jej główna sala Sanbutsudō jest największym drewnianym budynkiem wschodniej Japonii: 33 m szerokości, 22 m głębokości i 26 m wysokości. Mieści trzy pozłacane posągi Senju Kannon, Amidy i Batō Kannon, każdy wraz z podstawą wysoki na ponad 7 m. Świątynia zarządza też mauzoleum Taiyū-in Tokugawy Iemitsu.
Według tradycji świątyni mnich Shōdō Shōnin założył to miejsce w 766 roku, a świątynia stała się ośrodkiem tendai i szkolenia ascetycznego w górach Nikkō. Główna sala Sanbutsudō została odbudowana w 1647 roku przez Tokugawę Iemitsu po zawaleniu się pod śniegiem i ma obecnie 33 m szerokości, 22 m głębokości i 26 m wysokości. W 1655 roku cesarz Go-Mizunoo nadał nazwę Rinnō-ji, a w 1871 roku salę przeniesiono na obecne miejsce.
Nazwa świątyni łączy buddyjskie nauki z górami Nantai, Nyoho i Taro, uważanymi od wieków za miejsca święte. Odwiedzający widzą dziś pielgrzymów modlących się przed złotymi postaciami i zapalających kadzidła.
Świątynia otwarta codziennie od 8 do 17, zimą od listopada do marca tylko do 16. Odwiedzający powinni zarezerwować czas na ogród i nosić płaskie buty, ponieważ teren obejmuje kilka poziomów i nieutwardzone ścieżki.
Ogród Shoyo-en za główną salą powstał w połowie XVII wieku i odtwarza swoim centralnym stawem kształt jeziora Biwa. Projekt ogrodu wykorzystuje drzewa i kamienie do symbolizowania krajobrazu prowincji Omi.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 758 współtwórców z całego świata.
