Tachibana Castle, Górska forteca w prefekturze Fukuoka, Japonia

Zamek Tachibana to zamek górski rozłożony na siedmiu szczytach góry Tachibana, z głównym zamkiem na szczycie Seirōyama o wysokości 367 m. Centralny szczyt ma zespół dziedzińców o długości około 100 m z potrójną zygzakowatą bramą, a na przełęczy między Seirōyama a szczytem Matsuo zachowały się mury kamienne i wały ziemne. U podnóża zalesionego zbocza biegnie porośnięty mchem mur oporowy z kamienia.

Ōtomo Sadanori, drugi syn namiestnika Bungo, zbudował zamek w 1330 roku i przyjął nazwisko Tachibana. Był on przedmiotem walk między rodami Ōtomo, Ōuchi i Mōri; w 1586 roku dwudziestoletni wówczas Tachibana Muneshige obronił go przed armią Shimazu liczącą około 40 000 ludzi. Po kampanii na Kiusiu Tachibana przenieśli się do Yanagawy, a Kobayakawa Takakage przejął zamek; został on opuszczony po wybudowaniu przez Kurodę Nagamasę zamku Fukuoka w 1601 roku, z wykorzystaniem jego kamieni.

Nazwa Tachibana ma pochodzić od drzew shikimi, które mnich Saichō przywiózł z Chin w czasach Tang w 805 roku i zasadził obok skały na górze, gdzie rosły prosto i obficie kwitły. Góra zwana jest też Futagami-yama, od bogów stwórców Izanagiego i Izanami, którzy mieli tam przebywać. Przy początku szlaku stoi kamień z napisem „Tachibana-jō Hino-yama Shinjin” oraz chram Rokusho, gdzie Tachibana Dōsetsu modlił się o zwycięstwo przed bitwami; za nim znajduje się cmentarz Baigaku-ji z grobami Dōsetsu, jego macochy Yōkō-in i wasala Komeno Masutokiego.

Ruiny leżą na szczycie góry Tachibana (367 m), rozłożone na grupie wzniesień o szerokości około 1 km; główny obwód znajduje się na Seirōyama, a przednie umocnienia na Matsuo-dake (337 m) i Shiratake (314 m). Ścieżki pną się od podnóża zalesionego zbocza, gdzie wzdłuż drogi biegnie niski, omszały mur kamienny. Na honmaru pozostały tylko ślady murów i stara studnia, więc trzeba zarezerwować czas na przejście między grzbietami.

Niektóre mury kamienne z tego miejsca zostały rozebrané i ponownie wykorzystane do zbudowania innej twierdzy w regionie. To ponowne wykorzystanie pokazuje, jak średniowieczne ruiny często dostarczały materiały budowlane do późniejszych projektów.