Shintoyone Dam, Zapora łukowa w Toyone, Japonia

Zapora Shintoyone to betonowa zapora łukowa o wysokości 116,5 metra na rzece Ōnyu, dopływie systemu Tenryū, w Toyone w prefekturze Aichi. Jej korona ma 311 metrów długości, a utworzony zbiornik Midori zajmuje 156 hektarów. Dwa tunele o długości 1 884 metrów łączą zbiornik z elektrownią szczytowo-pompową o mocy 1 125 megawatów przy zaporze Sakuma.

Wstępne badania na rzece Ōnyugawa rozpoczęto w 1962 roku, a właściwą budowę w lipcu 1969 roku, po zakończeniu negocjacji odszkodowawczych z około stu gospodarstwami przeznaczonymi do zalania. Korpus zapory ukończono w 1972 roku, a cały obiekt, wzniesiony przez Kumagai Gumi, oddano do eksploatacji w sierpniu 1973 roku. W tym samym roku zarząd przeszedł z prefektury Aichi na rząd krajowy.

Zbiornik powstały za zaporą nazwano Jeziorem Midori w drodze otwartego konkursu. Otoczenie urządzono jako park z tablicą informacyjną, pomnikiem robotników, którzy zginęli podczas budowy, oraz publicznymi toaletami; korona zapory jest przejściem otwartym od lewego brzegu do pochylni na prawym brzegu.

Dojazd prowadzi drogą krajową 151, a następnie drogami 428 i 429 w prefekturze Aichi, obok urzędu gminy Toyone i przez most Toyone. Przy zaporze jest parking na kilkanaście samochodów, toalety i tablica informacyjna. Korona zapory to otwarty chodnik od lewego brzegu do pochylni na prawym brzegu. Droga przez dolinę Ōnyu (droga 429) jest zamknięta po zniszczeniach spowodowanych ulewnymi deszczami.

Elektrownia Shintoyone leży około 2 km na wschód od zapory i jest zasilana tunelem dopływowym z lewego brzegu zbiornika; jej hala maszyn to sztuczna przestrzeń podziemna z wejściem od drogi Iida-Toyama-Sakuma. Pięć pionowych turbin Francisa z funkcją pompowania obejmuje dwa zespoły 50 Hz, dwa 60 Hz i jeden dwuczęstotliwościowy, ponieważ zakład znajduje się blisko granicy między dwiema częstotliwościami sieci w Japonii.