Fudō-in Temple, Świątynia buddyjska w Higashi-ku, Hiroshima, Japonia

Fudō-in to świątynia buddyjska szkoły Shingon, której główna sala (kondō) ma stromy, ciemnoszary dach kryty strzechą lub gontem, z podniesionymi narożnikami, oraz ciemną drewnianą fasadę podzieloną na przęsła. Dwukondygnacyjna brama (rōmon) ma ciemny dachówkowy dach, białą tynkowaną górną kondygnację z balustradą i otwarty środkowy przejazd z metalową latarnią.

Miejsca zostało założone jako jedna ze świątyń Ankoku zleconych przez klan Ashikaga w okresie feudalnym Japonii. Główna sala została przeniesiona tutaj w XVI wieku z innego regionu i od tego czasu przeszła znaczące przemiany.

Nazwa świątyni pochodzi od Fudō Myōō, bóstwa wybranego na główny wizerunek, gdy za opata Yōchina miejsce to przeszło z zen na buddyzm Shingon. Brązowy dzwon, odlany w Korei we wczesnym okresie Koryŏ, przywiózł pod koniec XVI wieku kapłan Ankokuji Ekei; zdobią go reliefy czterech niebiańskich nimf.

Świątynia jest dostępna transportem publicznym i znajduje się w odległości spaceru od pobliskiej stacji w dzielnicy miejskiej. Odwiedzający powinni nosić wygodne buty, ponieważ odkrywanie terenu wymaga spacerowania i poświęcenia czasu na obserwację budynków i przestrzeni.

Kondō zbudowano w 1540 roku, co poświadcza tuszowy napis na suficie, a w okresie Tenshō przeniósł go z Kōryū-ji w Yamaguchi (obecnie Rurikō-ji) do Fudō-in mnich Ankokuji Ekei. Jest to największa zachowana sala w stylu zen w Japonii; w 1945 roku wybuch z odległości 3,9 km zerwał część dachu i przechylił jeden filar.