Santa Margherita Church, Budynek religijny w Settimo Milanese, Włochy.

Kościół Santa Margherita to ceglany budynek w stylu neoromańskim, odbudowany w latach 1890–1891 według projektu inżyniera Luigiego Bernasconiego. Wschodnia fasada jest podzielona czterema pilastrami, z centralnym portalem pod mozaikową lunetą i małym okulusem w ślepej rozecie. Nad skrzyżowaniem wznosi się ośmioboczna latarnia, a za trzema apsydami stoi kwadratowa ceglana dzwonnica ze stożkową iglicą.

Kaplica w Settimo jest poświadczona w 1153 r. i ponownie w XIII w. w Liber Notitiae Sanctorum Mediolani, zależna od pieve San Giovanni Battista di Cesano Boscone. Odrestaurowana i powiększona w 1534 r. dzięki don Francescowi Balbiemu, w latach 80. XIX w. była w ruinie: zamknięta w 1885 r., otwarta po podparciu dachu, została odbudowana w stylu neoromańskim według projektu inżyniera Luigiego Bernasconiego, kamień węgielny w 1890 r., ukończona rok później, dzwonnica w 1897 r.

Kościół służy jako miejsce spotkań dla lokalnej społeczności, gdzie mieszkańcy obchodzą ważne chwile życia takie jak wesela i chrzty. Pozostaje centralnym punktem dla wspólnej praktyki religijnej w okolicy.

Kościół jest zwrócony na wschód: ceglana fasada z głównym portalem znajduje się po stronie wschodniej, a wysoka kwadratowa dzwonnica wznosi się za trzema apsydami. Wnętrze dzielą na trzy nawy pęki filarów, a na końcu znajduje się podwyższone prezbiterium. Organy, zbudowane w 1911 roku przez firmę braci Aletti z Monzy, stoją na emporze przy ścianie przeciwległej do fasady.

Kościół pojawia się w czterech włoskich filmach: Oh Serafina! (1976) Alberta Lattuady, Saxofone (1978) Renato Pozzetto, Ho fatto Splash (1980) Maurizia Nichettiego i Lui è peggio di me (1985) Enrica Oldoiniego. Organy piszczałkowe na emporze naprzeciw fasady zbudowali w 1911 roku bracia Aletti z Monzy; mają dziesięć registrów.