Lardirago Castle, Średniowieczny zamek w Lardirago, Włochy.

Zamek Lardirago to średniowieczna forteca o kwadratowym planie, złożona z czterech skrzydeł o różnej szerokości, ale równej wysokości, połączonych pod kątem prostym wokół prostokątnego dziedzińca. Wjazdu strzeże wielki portal z XIII wieku, którego archiwolta łączy trapezowe ciosy jasnego piaskowca z parami ceglanych ciosów.

Lardirago jest poświadczone od 1254 roku, gdy klasztor San Pietro in Ciel d'Oro nadał Bonifacio Beccarii lasy przed bramą zamku; mury kaplicy San Gervasio pochodzą z XI-XII wieku. W drugiej połowie XIV wieku zamek zajęli Visconti, a Gian Galeazzo zlecił prace budowlane; około 1410 roku mnisi odzyskali go. W 1447 roku gościł Francesca Sforzę, a w 1512 roku został splądrowany przez wojska szwajcarskie i weneckie. Papież Pius V przydzielił go Collegio Ghislieri w 1569 roku.

Nazwa Lardirago pojawia się w źródłach pisanych w 1254 roku, gdy klasztor San Pietro in Ciel d'Oro nadał Bonifacio Beccarii lasy w Spirago przed bramą zamku. Od około 2000 roku Collegio Ghislieri odrestaurowało zespół, by w odnowionych salach odbywały się kongresy, seminaria, kursy zaawansowane i koncerty.

Od około 2000 roku Collegio Ghislieri odrestaurowało cały zespół na potrzeby działalności kulturalnej, kongresowej i wystawienniczej; w odnowionych salach odbywają się konferencje, seminaria, kursy zaawansowanego kształcenia i koncerty. Zamek leży w Lardirago, nad Oloną i niemal na dawnej granicy okręgów Pawii i Mediolanu. Wstęp zależy od programu tych wydarzeń, więc przed podróżą warto sprawdzić, co zaplanowano.

Wielki trzynastowieczny portal wejściowy przeplata w swoim łuku trapezowe bloki jasnego piaskowca z parami bloków ceglanych, technika rozpowszechniona wówczas w Lombardii. Pierwotnie miał metalową kratę. Południowy obwód ricetto, dodany w drugiej połowie XIV wieku, mieścił młyn, prasę, stępę i piłę wodną.