Duomo dei Santi Pietro ed Eliseo, Budynek kościoła w Montegrotto Terme, Włochy

Duomo dei Santi Pietro ed Eliseo to ceglany kościół o trzech nawach, zbudowany w latach 1949–1954. Fasada jest podzielona kamiennymi pilastrami na dwa rejestry: dolny ma duży portal z malowaną lunetą i cztery ostrołukowe nisze, górny centralny triforium i dwa biforia. Wnętrze nakrywa kasetonowy sufit, a kolumny jońskie podtrzymują ostre łuki.

Na wzgórzu przed kościołem stał budynek z czasów rzymskich. Stary trójnawowy kościół parafialny był w złym stanie; w 1721 roku rozpoczęto budowę jednonawowego kościoła barokowego pod wezwaniem świętych Piotra i Elizeusza, ukończonego w 1724 roku i pobłogosławionego w 1777 roku przez biskupa Nicolò Antonio Giustinianiego, który wchłonął wcześniejszą dzwonnicę. Po otwarciu centrum termalnego i wzroście liczby ludności 17 maja 1949 roku położono kamień węgielny nowego kościoła; ukończono go i otwarto dla kultu 20 listopada 1954 roku, a konsekrowano 20 czerwca 1963 roku przez biskupa Girolamo Bartolomeo Bortignona.

Kościół nosi też tytuł „duomo”, przysługujący mu jako kościołowi parafialnemu Montegrotto Terme w diecezji Padwy. XX-wieczne freski przedstawiają Madonnę della Misericordia przygarniającą wiernych pod swój płaszcz oraz Prymat Piotra – dwa dzieła, które źródło wskazuje jako najcenniejsze przechowywane w tym miejscu.

Budynek jest otwarty podczas regularnych czasów mszy i oferuje dodatkowe usługi w okresie Bożego Narodzenia i Wielkanocy. Odwiedzający powinni zaplanować swoją wizytę zgodnie z harmonogramem mszy, aby zobaczyć wnętrze, ponieważ kościół obsługuje zarówno lokalnych mieszkańców, jak i gości odwiedzających pobliskie kąpieliska termalne.

Kamień węgielny położono 17 maja 1949 r., po II wojnie światowej, a kościół otwarto 20 listopada 1954 r.; biskup Girolamo Bartolomeo Bortignon konsekrował go 20 czerwca 1963 r. Wcześniejszy osiemnastowieczny kościół archiprezbiterialny, rozpoczęty w 1721 i ukończony w 1724 r., wchłonął dzwonnicę starszej pieve.